Restaurants Utrecht

admin — Sat, 14 Jan 2012 18:10:36 +0000

Provincie Utrecht, culinaire recensies 2010, 2011

De Saffraan, Amersfoort 11UB6

Brazz, Vianen 11UB5

La Provence, Driebergen 11UB4

Coco Pazzo, Houten 11UB3

De Burgemeester, Linschoten 11UB2

Auguste, Maarssen 10UB6

De Nonnerie, Maarssen 10UB5

Zott, Nieuwegein 10UB4

Harbour Club, Utrecht 10UB3

Podium, Utrecht 10UB2

Groenland, Driebergen 10UB1

veltmaat

admin — Fri, 23 Dec 2011 00:25:38 +0000

Jan Veltmaat Jason Veltmaat Jason van de Veltmaete

SE4

admin — Sun, 18 Dec 2011 20:48:04 +0000

Oefenvragen

DE KOUDE OORLOG EN VIETNAM

1.
De ‘Poolse kwestie’ bestond uit drie deelproblemen: de regering, de Oder-Neissegrens en ‘Warschau’. Geef bij elk van die drie problemen uitleg.

2.
Welke drie afspraken van Jalta & Potsdam leidden al snel tot een verkilde betrekking tussen de Sovjetunie en zijn voormalige westerse bondgenoten?

3.
In de natuur is het zo dat elke leegte of vacuüm onmiddellijk gevuld wordt; kennelijk geldt die natuurwet ook in de internationale politiek. Leg uit waardoor in Oost-Europa en in Azië een geostrategische ‘leegte’ ontstaan was.

4.
a. Het Marshallplan maakte de invoering van een nieuwe munt noodzakelijk in de bezettingszones van de westerse geallieerden. De door inflatie geteisterde Reichsmark werd vervangen door de D-Mark (Deutschmark). Deze maatregel strookte echter niet met een van de afspraken die gemaakt waren tijdens de Conferentie van Potsdam. Welke?
b. De reactie van Stalin bleef niet uit. Waartoe besloot hij?
c. Kennedy reisde naar Berlijn en sprak de woorden: ‘Ich bin ein Berliner!’ Waarom deed hij dat?
d. Leg het verschil uit tussen het IJzeren Gordijn en de Muur.

5.
Vertaling van de tekst in de tekening rechts: ‘Je kunt zien hoe Noord-Korea werd binnengevallen.’
a. Wat is de spottende boodschap van de tekenaar?
b. Leg aan de hand van deze tekening het begrip propaganda uit.
c. Hoe was de tweedeling van Korea in 1945 tot stand gekomen?
d. Het waren troepen van de VN (!) die de Zuid-Koreaanse dictator te hulp schoten tegen de Noord-Koreaanse agressor. Leg uit waarom/waardoor de Sovjetunie geen veto had uitgesproken.
e. Van welk land kreeg Noord-Korea steun?
f. Ook in Europa had deze oorlog gevolgen. Breng de vorming van een Duits leger – tien jaar na WO II – en de oprichting van het Warschaupact in verband met de Korea-oorlog.

6.
Bekijk deze spotprent: Truman De Amerikaanse president Truman zit – gekleed als Napoleon – op zijn strijdros. (Dat paard is de Koreaoorlog.) De hoogste bevelvoerende instantie van de Verenigde Naties (UN High Command) treedt op als dierenarts. In het blik zit ‘het getreuzel m.b.t. de stad Kaesong teneinde de oorlog te laten voortduren’. (Deze stad behoorde tot Zuid-Korea, maar kwam uiteindelijk boven de demarcatielijn, dus op Noord-Koreaans grondgebied te liggen.) Truman zegt: ‘Laat hem niet sterven, dokter.’ Boven de tekening staat: Trumans rijdier/’rit’ voor de wedloop van 1951 (de presidentsverkiezingen van ’52).
Waarom is het voor Truman belangrijk dat de oorlog nog even voortduurt?

7.
Ten tijde van de Cubacrisis moesten de leiders van de twee nieuwe supermachten, Chroestsjov en Kennedy, beducht (bevreesd) zijn voor hun prestige in de wereld; zij konden zich geen mislukking in de internationale politiek veroorloven. Kennedy zat in zijn maag met het Varkensbaai-incident; Chroestsjov voelde zich bedreigd in zijn leiderschapspositie (in de communistische wereld) door Mao Zedong. Daardoor werd ‘het spelletje blufpoker’ hard gespeeld.
a. Wat was er gebeurd in de Varkensbaai?
b. Wie was Mao Zedong?
c. In welk jaar vond de Cubacrisis plaats?
c. In ruil voor de ontmanteling van de lanceerbases op Cuba liet Kennedy de op de Sovjetunie gerichte Jupiter-raketten uit Italië en Turkije weghalen. Dit werd echter geheim gehouden, om imagoschade voor Kennedy te voorkomen. Een andere concessie werd wél wereldkundig gemaakt. Over die laatste toezegging kon Fidel Castro heel tevreden zijn. Wat had Kennedy beloofd?

8.
a. Wat was de VietMinh?
b. Wat was de Vietcong?
c. Een Amerikaanse historicus over het optreden van de Amerikanen in Vietnam: ‘Het was alsof in een tuin het onkruid gewied werd met een bulldozer.’ Wat bedoelde hij?
d. Robert Kennedy citeerde de Romeinse historicus Tacitus: ‘Zij schiepen een woestijn en noemden het vrede.’ Wat bedoelde hij?
e. De Vietnamoorlog heeft Amerika 58.000 doden en 300.000 gewonden gekost. Eind februari 2002 werden geluidsbanden vrijgegeven (tot die datum geheim gehouden) waaruit blijkt dat een Amerikaanse president de atoombom wilde gebruiken tegen Vietnam en de bevolking van dat ‘godvergeten land’ wilde decimeren. ‘I just want you to think big, Henry, for Christ’s sake!’ zei hij tegen zijn veiligheidsadviseur Henry Kissinger. Wat was de naam van die president?
f. ‘Welkom bij de club van hen die traag leren,’ zegt de Franse soldaat/legionair tegen de Amerikaanse soldaat in de spotprent links. De Amerikanen hadden moeten leren van de fouten die de Fransen gemaakt hadden in het verleden – van de geschiedenis dus. Kijk goed naar de beeldelementen. Welk gezegde heeft de tekenaar in beeld gebracht? Noem twee beeldelementen die daarop wijzen.

9.
a. Wat was de dominotheorie?
Bron: In 1940 wordt Frans Indo-China (Vietnam, Laos en Cambodja) veroverd en bezet door Japan. De Vietnamese verzetsbeweging VietMinh, onder leiding van Ho Chi Minh) weet in de daarop volgende jaren de Japanners te verdrijven. De communisten zijn de motor van het verzet. In 1945 is heel Vietnam in handen van de VietMinh. Van 1946 tot 1954 proberen de Fransen hun koloniale gezag te herstellen. Na een Franse nederlaag bij Dien Bien Phoe wordt Vietnam opgedeeld in Noord- en Zuid-Vietnam: in Noord-Vietnam heerst Ho Chi Minh, in Zuid-Vietnam wordt het Franse gezag nog even getolereerd. Frankrijk heeft Ho Chi Minh vrije verkiezingen beloofd voor heel Vietnam.
b. Die verkiezingen – gepland voor 1956 – werden tegengehouden door de VS. Waarom?
c. Ho Chi Minh hoopte dat China zijn gewicht in de schaal zou werpen om de verkiezingen door te laten gaan, maar Peking stelde zich terughoudend op. Waarom?
Bron: Vervolgens wordt in Zuid-Vietnam een pro-westerse, katholieke Vietnamese dictator door de VS in het zadel gehouden. De overwegend boeddhistische bevolking wordt keihard onderdrukt. Vanaf 1959 proberen Zuid-Vietnamese guerrillastrijders de dictatuur omver te werpen; hun beweging wordt bekend als National Liberation Front (NLF) en Vietcong. In 1965 besluit Amerika tot systematische, zware bombardementen op Noord-Vietnam, wegens vermeende hulp van de VietMinh aan de Vietcong. Daardoor gaat Noord-Vietnam zich daadwerkelijk/grootschalig met de oorlog in het zuiden bemoeien.
d. De Amerikaanse president Johnson koos voor een ‘limited war’. Leg uit wat die ‘beperkte oorlog’ inhield, en verklaar zijn keuze.
e. Het beleid waarin de ‘agrovilles’ centraal stonden, faalde. Leg uit waardoor.

10.
Terug naar het begin. De Amerikaanse president John F. Kennedy, die de Amerikaanse troepen wilde terugtrekken uit Vietnam, werd in november 1963 vermoord. (Zijn jongere broer Robert, de beoogde opvolger van Johnson, was eveneens tegen de oorlog; hij werd vermoord in 1968.) Onder Johnson begon in 1964 de Vietnamoorlog pas echt. Daar was wel het ‘Tonkin-incident’ voor nodig. Leg uit.

11.
a. Wat was de Ho Chi Minh-route?
b. Het Tet-offensief (1968) was in militair opzicht mislukt, maar toch wordt dat offensief gezien als het keerpunt in de Vietnamoorlog. Verklaar dat uitvoerig.
c. Bekijk de spotprent rechts. Johnson loopt een blauw oog op in de oorlog. Op de door Ho Chi Minh geworpen steen staat Vietcong Push (offensief van de Vietcong); op Johnsons holster staat Atomic War. Verklaar waarom hij zijn pistool niet kan trekken.

12.
a. ‘Mylai’ is nog steeds een zwaarbeladen begrip in de VS. Wat gebeurde daar?
b. De Vietnamoorlog wordt beschouwd als een ‘smerige oorlog’. Noem een aantal aspecten van deze oorlog die het bijvoeglijk naamwoord ‘smerig’ rechtvaardigen.
c. Welk gevolg heeft de Vietnamoorlog gehad voor de rol van de media tijdens bijvoorbeeld de Golfoorlog? Verklaar je antwoord.

Second World War

admin — Sun, 18 Dec 2011 11:22:00 +0000

‘All warfare is based on deception.’ (Chinese general Sun Tzu, 544–496 BC)
‘In war, truth is the first casualty.’ (Aeschylus, Greek tragic dramatist, 525-456 BC)
‘Among the calamities of war may be jointly numbered the diminution of the love of truth, by the falsehoods which interest dictates and credulity encourages.’ (Samuel Johnson, The Idler, 1758)
‘The first casualty when war comes, is truth.’ (Hiram Johnson, senator for California, to the US Senate in 1917)
‘When war is declared, truth is the first casualty’. (Arthur Ponsonby, Falsehood in Wartime, 1928)

And if you had the right sort of mind, the sort of mind that actually sees what it looks at… If your mind had the rare talent of not being fooled by its own expectations… (Patrick Rothfuss, The Name of the Wind)

Hab nur den Mut, die Meinung frei zu sagen und ungestört! Es wird den Zweifel in die Seele tragen, dem, der es hört. Und vor der Luft des Zweifels flieht der Wahn. (Johann Wolfgang von Goethe)

Nimmer heeft de menigte naar de waarheid gehunkerd. Van de kennis die niet behaagt, wendt de massa zich af; zij verkiest het de dwaling te verafgoden, wanneer deze haar weet te verleiden. Hij die de massa weet te bedriegen, wordt makkelijk haar heerser; wie probeert voor te lichten, wordt steeds haar slachtoffer. (Gustave Le Bon, La Psychologie des foules)

Immer noch schreibt der Sieger die Geschichte des Besiegten. Dem Erschlagenen entstellt der Schläger die Züge. Aus der Welt geht der Schwächere und zurück bleibt die Lüge. (Berthold Brecht)

Bronnen

THE SECOND WORLD WAR WWII WW2 WORLD WAR II

POLAND

1a.
Polish rule in the territories acquired after the First World War
The minorities in Poland are supposed to disappear. The Polish policy makes sure that they don’t only disappear on paper. This policy is ruthlessly established and without any attention to the public opinion of the world, of international treaties or the League of Nations. The Ukraine (Galicia) turned to hell under Polish rule. One can say this about Belarus with even more right. The purpose of the Polish policy is the disappearance of the national minorities on the map and in reality. (Manchester Guardian, 14th December 1931)
[]
De minderheden in Polen worden geacht te verdwijnen. Het Poolse beleid zorgt ervoor dat deze niet alleen verdwijnen op papier. Het beleid wordt meedogenloos uitgevoerd, zonder zich iets aan te trekken van de wereldopinie, internationale verdragen of de Volkerenbond. Galicia (Galizien, Oekraïne) is in een hel veranderd onder het Poolse gezag. Over Wit-Rusland kan men hetzelfde zeggen met nog meer recht. Het doel van de Poolse overheid is de verdwijning van de nationale minderheden op de kaart en in de realiteit.

1b.
Cartoon
The German minority is beaten up by Polish policemen and forced to leave their native country, now the ‘Polish Corridor’, while far away in London the British government is acting as if nothing is wrong.
[]
De Duitse minderheid wordt in elkaar geslagen en verjaagd uit het thuisland, nu de ‘Poolse Corridor’, door Poolse politiemannen. Ondertussen doet de Engelse regering alsof er niets loos is. (De Britten waren mede verantwoordelijk voor het smadelijke ‘dictaat van Versailles’, waarin een deel van Duitsland aan Polen gegeven werd.)

1c.
‘East Prussia is unquestionable German territory. Since my childhood this is my opinon which didn’t need the affirmation by a plebiscite. And that this is my opinion you may tell your East Prussians in a public gathering in Königsberg for reassurance.’ (The president of Poland and Marshall Jozéf Pilsudski to the German foreign minister Gustav Stresemann, 10th December 1927)

2a.
Polish atrocities
‘The Polish terror in the Ukraine (Galicia) today is worse than anything else in Europe. Ukraine became a country of desperation and destruction. The murderous deeds multiplied. The Germans have been tortured, mutilated, excruciated to death, their corpses were desecrated. Villages and palaces have been robbed, ignited, blown up. The depicted incidents in the official publication of the German government in 1921 exceed the worst actions one can imagine.’ (Prof. Dr. René Martel in his book, Les frontières orientales de l’Allemagne, Paris 1930, about the Polish raids in Upper Silesia in 1921)
[]
‘De Poolse terreur in Galicia (Galizien, Oekraïne) is erger dan elke andere wandaad in Europa. Galicia is een land van wanhoop en vernietiging geworden. De moorddadige activiteiten hebben zich vermenigvuldigd. De Duitsers zijn gemarteld, verminkt, door foltering om het leven gebracht; hun lijken zijn onteerd. Dorpen en paleizen zijn geplunderd, gebrandschat en opgeblazen. De gebeurtenissen, zoals ze geschilderd worden in het officiële verslag van de Duitse overheid in 1921, overtreffen de vreselijkste daden die men zich kan voorstellen.’

2b.
‘The treatment of minorities in Poland adds fuel to the Revision agitation. The oppression of minorities reached its height during the recent election campaign in November 1930 and was thus closely connected with the present régime in Poland. Not only the non-Poles but all opponents of the Pilsudski Government have been treated with the utmost rigour and brutality. Since the coup d’etat of May 1926 Poland has been governed by a hooded dictatorship and Pilsudski has been the real force behind the scenes. [...] “Brest-Litovsk” has become a household word in Poland, for it was in the military fortress of that town that some of the leading deputies were imprisoned and submitted to physical and mental torture. They included Liebermann, the distinguished Socialist leader, Korfanty, the national hero of the Silesian Insurrections of 1921, and Witos, the peasant leader and former prime minister. [...] There is no doubt that the election was an absolute sham. [...] The election campaign brought matters to a head in those parts of Poland inhabited by Germans and Ukrainians. For many years a policy of Polonisation has been hitting the Germans hard. German schools have often been closed and parents who send their children to these schools are liable to lose their posts or be submitted to administrative chicanery. German-speaking people are placed under a disadvantage in the use of their language. By the Agrarian Reform the Polish authorities have been able to Polonise the former German districts and to divide the estates of German landowners among Polish peasants. Moreover, Germans are submitted to petty persecution from small officials and from police methods. They suffer from a feeling of legal insecurity and have not that protection of their liberty which is accorded them by the Geneva Convention. [...] An ex-Servicemen’s organisation called the “Insurgents” numbering 40,000 fought vigorously for the Pilsudski Bloc and was guilty of many violent acts. One of their election slogans was “Not a single deputy of the national minority shall enter Parliament.” The whole attitude of this nationalist organisation was calculated to embitter the feelings against the Germans. [...] The Manchester Guardian has done a great service in calling the attention of the world to the treatment of the Ukrainians. (Gareth Jones, The Contemporary Review, July 1931) Gareth Jones

3a.
Polish aggression
We know that the war between Poland and Germany can’t be prevented. We have to systematically and energetically prepare ourselves for this war. The present generation will see that a new victory at Grunwald will be written into history’s pages. But we will battle out this Grunwald in the suburbs of Berlin. Our ideal is to chamfer Poland with borders along the Oder in the west and the Nysa at Lausitz and to absorb Prussia from Pregel to the Spree. In this war no prisoners will be made, there will be no place for humanitarian feelings. (The Polish newspaper Mosarstwowiecz, 1930, three years before Hitler came to power)
[]
Wij weten dat de oorlog tussen Polen en Duitsland niet voorkomen kan worden. We moeten ons systematisch en energiek voorbereiden op die oorlog. De huidige generatie zal ervoor zorgen dat een nieuwe ‘Zege bij Grunwald’ (Grünfelde, Tannenberg, 1410) in de geschiedenisboeken geschreven zal worden. Maar we zullen deze Grunwald uitvechten in de buitenwijken van Berlijn. Het is ons ideaal om de grenzen van Polen recht te trekken langs de Oder in het westen en de Lausitzer Neisse, en om Pruisen van Pregel tot de Spree in te lijven. In deze oorlog zullen geen krijgsgevangenen worden gemaakt; er zal geen plek zijn voor humanitaire sentimenten.

3b.
We are ready to make a contract with the devil if he helps us in our fight against Hitler. Listen: against Germany, not only against Hitler. The German blood will be spilled in a future war in such streams like it wasn’t seen since the beginning of the world. (Warsaw newspaper Depesza, 20th August 1939)

4.
‘Nachdem Versuch direkter deutsch-polnischer Aussprache durch Nichterscheinen polnischer Bevollmächtigter trotz zweitägigen Wartens deutscher Regierung ergebnislos geblieben war und wir gezwungen waren, polnische militärische Übergriffe mit Übergang zu militärischer Aktion zu erwidern, forderten England und Frankreich am 1. September von uns Zurückziehung deutscher Truppen von polnischem Gebiet. Kriegsgefahr schien jetzt noch beschworen werden zu können durch Eingreifen Mussolinis, der Waffenstillstand und anschließende Konferenz zur Lösung deutsch-polnischen Konflikts vorschlug. Dieser Vorschlag ist von uns und auch von französischer Regierung positiv beantwortet worden; britische Regierung hat hingegen heute mit zweistündiger Befristung Forderung Zurückziehung deutscher Truppen wiederholt und sich nach Ablauf dieser Zeit als im Krieg mit Deutschland befindlich erklärt. Frankreich ist dann mit Mitteilung gefolgt, daß es sich gezwungen sehe, Polen beizustehen. Vernünftige deutsch-polnische Regelung wäre ohne Englands Dazwischentreten und seine antideutsche Einkreisungspolitik sicher längst zu erzielen gewesen. Statt aber Polen zum Einlenken zu ermahnen, hat England ihm Generalvollmacht gegen Deutschland erteilt, sich selbst in Abhängigkeit von Polens Entschlüssen gebracht und schließlich im letzten Augenblick auch noch Vorschlag Mussolinis durch sein Verhalten zum Scheitern verurteilt. Damit ist Saat der Männer aufgegangen, die in England seit Jahren Vernichtung Deutschlands predigen. Dieser Verlauf der Ereignisse zeigt klar volle Verantwortlichkeit Englands für Kriegsausbruch.‘ (Ernst von Weizsäcker, Staatssekretär und damit Stellvertreter von Hitlers Außenminister Ribbentrop, Vater des Bundespräsidenten Richard von Weizsäcker, sandte am 3. September 1939 diese Bekanntmachung an die deutschen diplomatischen Missionen im Ausland; zu finden in ‘Dokumente zur Vorgeschichte des Krieges’, Auswärtiges Amt Berlin, Nr. 382)

5.
Poland and Falsifications of Polish History
Polen und die Fälschungen seiner Geschichte

Hitler erteilte am 31.8.1939 um 18,40 Uhr den Befehl zum Einmarsch in Polen zum 1.9.1939, 4.45 Uhr.
Hitlers Formulierung am Morgen des 1. September 1939: „Seit 5.45 Uhr wird zurückgeschossen.“
Dem 1. September 1939 (4.45 Uhr) war vorausgegangen, daß Polen auf keinen Fall über irgendeine Lösung der unhaltbaren Korridor-Frage verhandeln wollte. Polen lehnte jede Verhandlung über die rein deutsche Stadt Danzig ab.
Am 3.9.1939 erklärten England und Frankreich dem Deutschen Reich den Krieg.

GREAT BRITAIN

6a.
‘In London, Halifax succeeded in forcing on the British Government a deliberate policy of war despite the fact that most of the prominent British experts on Germany argued for a policy of German-English friendship. In Warsaw, Beck was prepared to collaborate fully with Halifax’s war plans despite the warnings from numerous Poles who were horrified by the prospect of seeing their land destroyed. German, Italian, French, and other European leaders did all they could to avert the great catastrophe, but in vain, while Halifax’s war policy, accompanied by the secret blessings of Roosevelt and Stalin, carried the day… The Second World War arose from the attempt to destroy Germany.’ (The Forced War: When Peaceful Revision Failed, David Leslie Hoggan, 1923-1988, American historian)

6b.
„Obwohl es nunmehr unwiderlegbar auf dokumentarischer Grundlage bewiesen worden ist, daß Hitler nicht verantwortlicher – wenn er überhaupt verantwortlich ist – für den Krieg von 1939 gewesen ist, als der Kaiser es 1914 war, stützt man sich nach 1945 in Deutschland auf das Verdikt der deutschen Alleinschuld, das von der Wahrheit genauso weit entfernt liegt wie die Kriegsschuld-Klausel des Versailler Vertrages.“ (Prof. David L. Hoggan, Der erzwungene Krieg…, 1961)

7.
‘Many believe that Hitler was a modern Attila, loving destruction for its own sake and therefore bent on war without thought of policy. There is no arguing with such dogmas. Hitler was an extraordinary man; and they may well be true. But his policy is capable of rational explanation; and it is on these that history is built. The escape into irrationality is no doubt easier. The blame for war can be put on Hitler’s Nihilism instead of on the faults and failures of European statesmen – faults and failures which their public shared. Human blunders, however, usually do more to shape history than human wickedness. At any rate, this is a rival dogma which is worth developing, if only as an academic exercise.’ (A. J. P. Taylor, British historian, The Origins of the Second World War, 1961, p.209)

8.
Churchill praising Mussolini
‘If I had been an Italian, I am sure I would have been entirely with you from the beginning to the end of your victorious struggle against the bestial appetites and passions of Leninism.’ (Winston Churchill to Benito Mussolini, in a press conference in Rome, January 1927, as quoted in Churchill: A Life, by Martin Gilbert, 1992)
[]
‘Als ik een Italiaan geweest zou zijn, dan zou ik zonder twijfel met u schouder aan schouder gestaan hebben, van het begin tot het einde van uw zegevierende strijd tegen de beestachtige vraatzucht en driften van het leninisme (communisme).’

9.
Churchill praising Hitler
‘One may dislike Hitler’s system and yet admire his patriotic achievement. If our country were defeated, I hope we should find a champion as indomitable to restore our courage and lead us back to our place among the nations.’ (Churchill, ‘Hitler and His Choice’, The Strand Magazine, November 1935)
[]
‘Iemand kan een afkeer hebben van Hitlers systeem en toch zijn door vaderlandsliefde gedreven prestatie bewonderen. Gesteld dat ons land verslagen werd, dan hoop ik dat wij een even onbedwingbare voorvechter zouden vinden om onze moed nieuw leven in te blazen en ons terug te leiden naar onze plek tussen de naties.’

10.
Lloyd George praising Hitler
‘It is not the Germany of the first decade that followed the war – broken, dejected and bowed down with a sense of apprehension and impotence. It is now full of hope and confidence, and of a renewed sense of determination to lead its own life without interference from any influence outside its own frontiers. One man has accomplished this miracle. He is a born leader of men. A magnetic and dynamic personality with a single-minded purpose, a resolute will and a dauntless heart.’ (David Lloyd George, Prime Minister, in the Daily Express, September 17, 1936)
[]
‘Het is niet het Duitsland van het eerste decennium na de oorlog (WOI) – gebroken, neerslachtig en gebukt gaand onder een gevoel van vrees en onmacht. Het is nu vervuld van hoop en vertrouwen, en van een nieuwe vastberadenheid om een eigen leven te leiden, zonder inmenging door enige invloed van buiten de Duitse grenzen. Eén man (Hitler) heeft dit wonder bewerkstelligd. Hij is een geboren leider. Een magnetische en dynamische persoonlijkheid met één doel voor ogen, een vastbesloten geest en een onverschrokken hart.’

11.
‘I have always said that if Great Britain were defeated in war I hoped we should find a Hitler to lead us back to our rightful position among the nations. I am sorry, however, that he has not been mellowed by the great success that has attended him. The whole world would rejoice to see the Hitler of peace and tolerance, and nothing would adorn his name in world history so much as acts of magnanimity and of mercy and of pity to the forlorn and friendless, to the weak and poor. Let this great man search his own heart and conscience before he accuses anyone of being a warmonger.’ (‘Mr. Churchill’s Reply’ in The Times, 7 November 1938)

12.
Churchill on the Right of the Strongest
‘I do not agree that the dog in a manger has the final right to the manger, even though he may have lain there for a very long time. I do not admit that right. I do not admit for instance, that a great wrong has been done to the Red Indians of America or the black people of Australia. I do not admit that a wrong has been done to these people by the fact that a stronger race, a higher-grade race, a more worldly wise race to put it that way, has come in and taken their place.’ (Churchill to the Peel Commission on a Jewish Homeland in Palestine, 1937)
[]
‘Ik ben het niet eens met de mening dat de hond in de voerbak het definitieve recht op die kribbe heeft, ook al zou hij er heel lang in gelegen hebben. Ik erken dat recht niet. Ik erken bijvoorbeeld niet dat de rode Indianen van Amerika of de zwarte mensen van Australië groot onrecht aangedaan is. Ik erken niet dat deze mensen een onrecht is aangedaan doordat een sterker ras, een hoger gewaardeerd ras, een meer wereldwijs ras om het maar zo te zeggen, binnengelopen is en hun plek ingenomen heeft.’

13.
Churchill defending chemical warfare
‘I do not understand this squeamishness about the use of gas. We have definitely adopted the position at the Peace Conference of arguing in favour of the retention of gas as a permanent method of warfare. It is sheer affectation to lacerate a man with the poisonous fragment of a bursting shell and to boggle at making his eyes water by means of lachrymatory gas. I am strongly in favour of using poisoned gas against uncivilised tribes. The moral effect should be so good that the loss of life should be reduced to a minimum. It is not necessary to use only the most deadly gases: gases can be used which cause great inconvenience and would spread a lively terror and yet would leave no serious permanent effects on most of those affected. We cannot, in any circumstances acquiesce to the non-utilisation of any weapons which are available to procure a speedy termination of the disorder which prevails on the frontier.’ (Churchill’s statement as president of the Air Council, War Office Departmental Minute, 1919-05-12; Churchill Papers 16/16, Churchill Archives Centre, Cambridge)
Note: Gas killed many young and elderly Kurds and Arabs when the RAF bombed rebelling villages in Iraq in 1920, during the British occupation.
[]
‘Ik begrijp die angstvalligheid of overgevoeligheid met betrekking tot het gebruik van gas niet. Wij hebben stellig tijdens de vredesconferentie het standpunt geadopteerd dat gas een blijvende toepassing moet hebben als methode van oorlogvoering. Wél een man openrijten met een giftige scherf van een ontploffende granaat, maar terugdeinzen voor het gebruik van traangas; dat is pure aanstellerij. Ik ben een groot voorstander van het gebruik van giftig gas tegen onbeschaafde stammen. Het demoraliserende effect zou zo groot moeten zijn, dat het verlies aan levens tot een minimum beperkt kan blijven. Het is niet noodzakelijk om enkel de meest dodelijke gassen te gebruiken: er kunnen gassen ingezet worden die een sterk lichamelijk ongemak en hevige angst veroorzaken, maar die toch geen blijvende schade bij de meeste getroffenen achterlaten. We kunnen in geen geval instemmen met het terzijde leggen van wapens die ons ter beschikking staan, van welke soort dan ook, die een snel einde kunnen maken aan de wanorde die de overhand heeft aan de grens van onze beschaving.’

14.
Churchill on race and eugenics (rasveredeling)
‘The unnatural and increasingly rapid growth of the feeble-minded and insane classes, coupled as it is with steady restriction among all the thrifty, energetic and superior stocks, constitutes a national and race danger which is impossible to exaggerate. I feel that the source from which the stream of madness is fed should be cut off and sealed before another year has passed.’ (Home Secretary Churchill to Prime Minister Asquith on compulsory sterilization of ‘the feeble-minded and insane, 1910)
Note: Eugenics was not a fringe movement of obscure scientists, but often led and supported, in Britain and America, by some of the most prominent public figures of the day, such as Aldous Huxley, D.H. Lawrence, John Maynard Keynes and Theodore Roosevelt. Winston Churchill is quoted in ‘Race’, sport and British society (2001), Carrington and McDonald.
[]
‘De onnatuurlijke en toenemend snelle groei van de zwakzinnige en krankzinnige klassen, gepaard gaand met de bestendigde (geboorte)beperking binnen de vlijtige, energieke en superieure families, vormt een gevaar voor volk en ras dat niet overdreven kan worden. Mijn gevoel zegt mij dat de bron waaruit die stroom van krankzinnigheid vloeit, afgesloten en verzegeld moet worden voordat nog een jaar voorbij gaat.’

15.
Churchill on Jewish Bolshevism
‘There is no need to exaggerate the part played in the creation of Bolshevism and in the actual bringing about of the Russian Revolution, by these international and for the most part atheistical Jews, it is certainly a very great one; it probably outweighs all others. With the notable exception of Lenin, the majority of the leading figures are Jews. Moreover, the principal inspiration and driving power comes from the Jewish leaders. Thus Tchitcherin, a pure Russian, is eclipsed by his nominal subordinate Litvinoff, and the influence of Russians like Bukharin or Lunacharski cannot be compared with the power of Trotsky, or of Zinovieff, the Dictator of the Red Citadel (Petrograd) or of Krassin or Radek – all Jews. In the Soviet institutions the predominance of Jews is even more astonishing. And the prominent, if not indeed the principal, part in the system of terrorism applied by the Extraordinary Commissions for Combating Counter-Revolution has been taken by Jews. The same evil prominence was obtained by Jews in the brief period of terror during which Bela Kun ruled in Hungary. The same phenomenon has been presented in Germany (especially in Bavaria), so far as this madness has been allowed to prey upon the temporary prostration of the German people. Although in all these countries there are many non-Jews every whit as bad as the worst of the Jewish revolutionaries, the part played by the latter in proportion to their numbers in the population is astonishing.’ (Churchill in ‘Zionism versus Bolshevism’, Illustrated Sunday Herald, February 1920)
[]
‘Het is niet nodig om de rol te overdrijven die deze internationale, merendeels atheïstische Joden gespeeld hebben in het creëren van het bolsjewisme en het teweegbrengen van de Russische revolutie; het was met zekerheid een zeer grote rol – groter waarschijnlijk dan alle andere. Met Lenin als opmerkelijke uitzondering, zijn al de leidende figuren Joden. Bovendien is de oorspronkelijke inspiratie afkomstig van de Joodse leiders, en zij vormen de drijvende kracht. Tchitcherin, een zuivere Rus, wordt overvleugeld door zijn enkel op papier ondergeschikte Litvinoff, en de invloed van Russen zoals Bukharin of Lunacharski kan niet vergeleken worden met de macht van Trotski, of van Zinovieff, de “dictator van de Rode Citadel” (Petrograd), of van Krassin of Radek – allemaal Joden. Binnen de staatsorganen van de Sovjet Unie is de dominantie van de Joden nóg meer verbijsterend. En het meest vooraanstaande, zo niet belangrijkste aandeel in het systeem van terreur, toegepast door de Buitengewone Commissies voor Bestrijding van Contra-Revolutie, hebben de Joden. Dezelfde kwaadaardige eerste plaats werd ingenomen door Joden gedurende de korte periode van terreur in Hongarije, tijdens het bewind van Béla Kun. Hetzelfde verschijnsel deed zich voor in Duitsland, vooral in Beieren, in zoverre als men die waanzin toestond om te azen op de tijdelijke knieval van het Duitse volk. Hoewel in al die landen veel niet-Joden rondlopen die geen zier minder slecht zijn dan de meest verdorven Joodse revolutionairen, is het Joodse aandeel proportioneel gezien verbazingwekkend.’

16.
‘Nationalism and Racialism is a powerful force, but I can’t feel that it’s either unnatural or immoral. I can not myself doubt that these fellows are genuine haters of Communism. And I daresay, if we were in their position we might feel the same!’ (Foreign Secretary Halifax)

17.
‘So far as Britain and Russia were concerned, how would it do for you to have 90% of Romania, for us to have 90% of the say in Greece, and go 50/50 about Yugoslavia?’ (Churchill, addressing Stalin in Moscow, October 1944)

ZIONISM AND JUDAISM

18.
‘Kill the Germans, wherever you find them! Every German is our moral enemy. Have no mercy on women, children, or the aged! Kill every German – wipe them out!’ (Ilya Ehrenburg, Joods-Russische schrijver en journalist)

19.
‘For months now the struggle against Germany is waged by each Jewish community at each conference in all our syndicates and by each Jew all over the world. There is reason to believe that our part in this struggle has general value. We will start a spiritual and material war of all the world against Germany’s ambitions to become once again a great nation, to recover lost territories and colonies. But our Jewish interests demand Germany’s total destruction, collectively and individually. The German nation is a threat to us Jews.’ (Vladimir Jabotinsky, founder of the Jewish terrorist group, Irgun Zvai Leumi, in Mascha Rjetsch, January 1934, also quoted in Histoire de l’Arme Allemande by Jacques Benoist-Mechin, Vol. IV, p. 303)

20.
This movement among the Jews is not new. From the days of Spartacus-Weishaupt to those of Karl Marx, and down to Trotsky (Russia), Bela Kun (Hungary), Rosa Luxembourg (Germany), and Emma Goldman (United States)… This worldwide conspiracy for the overthrow of civilisation and for the reconstitution of society on the basis of arrested development, of envious malevolence, and impossible equality, has been steadily growing. It has been the mainspring of every subversive movement during the 19th century; and now at last this band of extraordinary personalities from the underworld of the great cities of Europe and America have gripped the Russian people by the hair of their heads and have become practically the undisputed masters of that enormous empire. (Writing on ‘Zionism versus Bolshevism’, the Illustrated Sunday Herald, February 1920)

21.
The German nation, moreover, was rapidly falling under the control of its alien elements. In the last days of the pre-Hitler regime there were twenty times as many Jewish government officials in Germany as had existed before the war. Israelites of international attachments were insinuating themselves into key positions in the German administrative machine. (Daily Mail, 10 July 1933)

22.
‘Whilst large sections of the German nation were struggling for the preservation of their race, we Jews filled the streets of Germany with our vociferations. We supplied the press with articles on the subject of its Christmas and Easter and administered to its religious beliefs in the manner we considered suitable. We ridiculed the highest ideals of the German nation and profaned the matters which it holds sacred.’ (Dr. Manfred Reifer in the Jewish magazine Czernowitzer Allgemeine Zeitung, September 1933)

23.
‘No Jewish minority in any other country, not even that in America, could possibly compete with the German Jews. They were involved in large-scale banking, a situation unparalleled elsewhere, and, by way of high finance, they had also penetrated German industry. [...] A considerable proportion of the wholesale trade was Jewish. They controlled even such branches of industry, which is in general not in Jewish hands. Examples are shipping or the electrical industry, and names such as Ballin and Rathenau do confirm this statement. I hardly know of any other branch of emancipated Jewry in Europe or the American continent as deeply rooted in the economy, as was Germany Jewry. [...] American Jews of today are absolutely as well as relatively richer than the German Jews were at the time, it is true, but even in America with its unlimited possibilities, the Jews have not succeeded in penetrating into the centre spheres of industry (steel, iron, heavy industry, high finance, shipping) as was the case in Germany. [...] Their position in the intellectual life of the country was equally unique. In literature, they were represented by illustrious names. The theatre was largely in their hands. The daily Press, above all its internationally influential sector, was essentially owned by Jews or controlled by them. As paradoxical as this may sound today, after the Hitler era, I have no hesitation to say that hardly any section of the Jewish people has made such extensive use of emancipation offered to them in the nineteenth-century as the German Jews. In short, the history of the Jews in Germany from 1870 to 1933 is probably the most glorious rise that has ever been achieved by any branch of the Jewish people.’ (Dr. Nahum Goldmann, founder and longtime president of the World Jewish Congress, Mein Leben als Deutscher Jude, 1982, München)

24.
‘Hitler does not want war, but we will force it on him, not this year, but soon.’ (Emil Ludwig Cohen, Les Annales, June, 1934, also quoted in his book The New Holy Alliance)

25.
In Defence of Germany (C. E. O. Knight, 1934)

26.
‘Even if Hitler at the last moment would want to avoid this war which would destroy him, he will, in spite of his wishes, be compelled to wage war.’ (Emil Ludwig Cohen, The New Holy Alliance, Strasburg, 1938)

27.
Motive for war
‘I asked Joe Kennedy (US Ambassador in Britain, father of President John Kennedy) about his talks with Roosevelt and Chamberlain in 1938. He said it had been Chamberlain’s belief in 1939 that Great Britain has nothing in its hands to fight and therefore wouldn’t dare to go to war against Hitler. Neither the French nor the English would have made Poland a motive for war if they hadn’t been continuously spurred on by Washington. America and the World-Jewry have driven England to war.’ (US Defence Minister J. Forrestal, 27.12.1945 in his diary, The Forrestal Diaries, Cassel and Co., London 1952, New York, 1951)
[]
‘Ik vroeg Joe Kennedy (ambassadeur van de VS in Londen) naar zijn gesprekken met Roosevelt en Chamberlain in 1938. Hij vertelde mij dat Chamberlain in 1939 geloofde dat Groot-Brittannië geen stok in zijn hand had om mee te slaan en dat hij dus geen oorlog met Hitler aandurfde. Niet de Fransen noch de Britten zouden Hitlers inval in Polen als beweegreden voor een oorlog gebruikt hebben, als zij daartoe niet voortdurend aangespoord waren door Washington. Amerika en het wereld-jodendom hebben Engeland de oorlog in gedreven.’
[]
27 December 1945 (page 122)
Played golf today with Joe Kennedy. I asked him about his conversations with Roosevelt and Neville Chamberlain from 1938 on. He said Chamberlain’s position in 1938 was that England had nothing with which to fight and that she could not risk going to war with Hitler. Kennedy’s view: That Hitler would have fought Russia without any later conflict with England if it had not been for Bullitt’s urging on Roosevelt in the summer of 1939 that the Germans must be faced down about Poland; neither the French nor the British would have made Poland a cause of war if it had not been for the constant needling from Washington. Bullitt, he said, kept telling Roosevelt that the Germans wouldn’t fight, Kennedy that they would, and that they would overrun Europe. Chamberlain, he says, stated that America and the world Jews had forced England into the war. In his telephone conversation with Roosevelt in the summer of 1939 the President kept telling him to put some iron up Chamberlain’s backside. Kennedy’s response always was that putting iron up his backside did no good unless the British had some iron with which to fight, and they did not.
What Kennedy told me in this conversation jibes substantially with the remarks Clarence Dillon [Lapowitz] had made to me already, to the general effect that Roosevelt had asked him in some manner to communicate privately with the British to the end that Chamberlain should have greater firmness in his dealings with Germany. Dillon told me that at Roosevelt’s request he had talked with Lord Lothian in the same general sense as Kennedy reported Roosevelt having urged him to do with Chamberlain. Lothian presumably was to communicate to Chamberlain the gist of his conversation with Dillon.
Looking backward there is undoubtedly foundation for Kennedy’s belief that Hitler’s attack could have been deflected to Russia, but I think he fails to take into account what would have happened after Hitler had conquered Russia. Would he have been content to stop? Nothing in his record indicates that that would have been the case, but rather that having removed the threat to his eastern frontiers he would then have exercised the options open to him to construct a European German-dominated system to which he later gave expression after overrunning France.
Kennedy said that the Russian demand for incorporation of Estonia, Latvia and Lithuania into the U.S.S.R. was the stumbling block, in the spring of 1939, to an understanding between Russia and England. The fundamental difficulty of England, however, was that if they backed Germany… they were then faced with a greater Germany, a weakened France, and a relatively defenseless England, whereas an alliance with Russia and the ultimate destruction of Germany would present England with precisely the problem that they now have, namely, a vacuum of power in Central Europe into which Russian influence would flow.

28a.
‘It has been repeatedly acknowledged by British statesmen that it was the Jews who, in the last war, effectively helped to tip the scales in America in favour of Great Britain. They are keen to do it – and may do it – again.’ (Chaim Weizmann to Chuchill, Churchill and the Jews, Michael Joseph Cohen, September 1941, p.221)
[]
‘Het is herhaaldelijk erkend door Britse staatslieden dat het de Joden zijn geweest die, in de laatste oorlog, effectief geholpen hebben om de Verenigde Staten te doen kiezen voor Groot-Brittannië. Zij staan te popelen om dat opnieuw te doen – misschien kunnen ze het weer.’
Note: Michael Joseph Cohen holds the Lazarus Philips Chair of History at Bar-Ilan University, Israel.
Cohen’s book Churchill and the Jews

28b.
In a private letter to Frederick Milner, M.P., Balfour explained that his very admiration for ‘the special gifts of the Jewish race’ made it the more regrettable that they refused to inter-marry with the rest of the population, ‘not because I dislike the Jews, but because I admire them; and I think that their rigid separation in this respect from their fellow-countrymen is a misfortune for us’. (Churchill and the Jews, Michael Joseph Cohen, p. 20)

29.
‘We won this war with atrocity propaganda and now we will start more than ever! We will continue this atrocity propaganda, we will increase it until nobody will accept one good word from the Germans anymore, until everything is destroyed which might have upheld them sympathies in other countries, and until they will be so confused that they don’t know what to do anymore. When this is reached, when they begin to pollute their own nest, and this not reluctantly but with hasty willingness to obey the winners, only then the victory is complete. It will never be definite. The reeducation demands thorough, steadfast nurture like English lawn. Only one moment of inattention and the weed will break through, this ineradicable weed of historic truth.’ (Sefton Delmer, former British chief propagandist after the capitulation in 1945 to the German expert on international law Prof. Grimm)
[]
‘We hebben deze oorlog gewonnen middels propaganda waarin wij de Duitsers van gruweldaden betichtten, en nu zullen we daar een schep bovenop doen! We zullen voortgaan met deze gruweldaden-propaganda, we zullen dit zo verhevigen totdat niemand nog een goed woord met betrekking tot de Duitsers gelooft. Totdat alles is vernietigd wat nog enige sympathie voor de Duitsers overeind hield in andere landen, en totdat zij zelf zo in verwarring gebracht zijn, dat ze niet meer weten wat ze nog kunnen doen. Als dit bereikt is, als zij hun eigen nest beginnen te bevuilen, en dit niet onwillig, maar met een haastige bereidheid om de overwinnaars te gehoorzamen, alleen dan is de victorie compleet. Het zal nimmer definitief zijn. De heropvoeding eist een grondige, standvastige verzorging, zoals een Engels grasperk. Slechts één moment van verslappende aandacht en het onkruid zal doorbreken; dit onuitroeibare onkruid van historische waarheid.’

30.
‘Man mag heute darüber sagen, was man will: Deutschland war im Jahre 1936 ein blühendes, glückliches Land. Auf seinem Antlitz lag das Strahlen einer verliebten Frau. Und die Deutschen waren verliebt – verliebt in Hitler… Und sie hatten allen Grund zur Dankbarkeit. Hitler hatte die Arbeitslosigkeit bezwungen und ihnen eine neue wirtschaftliche Blüte gebracht. Er hatte den Deutschen ein neues Bewusstsein ihrer nationalen Kraft und ihrer nationalen Aufgabe vermittelt.’ (Sefton Delmer, britischer Chefpropagandist während des Zweiten Weltkrieges in seinem Buch Die Deutschen und ich, Hamburg 1961, S. 288)

31.
When the National Socialists and their friends cry or whisper that this (the war) is brought about by Jews, they are perfectly right. (The Jewish magazine Sentinel of Chicago, 8 October 1940)
[]
Wanneer de nationaal-socialisten en hun vrienden schreeuwen of fluisteren dat deze oorlog veroorzaakt is door de Joden, dan hebben ze helemaal gelijk.

32.
‘It is our task to organise the moral and cultural blockade of Germany and disperse this nation. It is up to us to start a merciless war.’ (Bernard Lechache, The Right to Live, December 1938)

33.
The Israeli people around the world declare economic and financial war against Germany. Fourteen million Jews stand together as one man, to declare war against Germany. The Jewish wholesaler will forsake his firm, the banker his stock exchange, the merchant his commerce and the pauper his pitiful shed in order to join together in a holy war against Hitler’s people. (Daily Express, March 24, 1933)

34.
Sonntag, 22. Oktober 1939. Ich machte einen Spaziergang im Garten und unterhielt mich mit Lionel de Rothschild (Teilhaber des Bankhauses Rothschild). Er empfahl als Kriegsziel, Deutschland den Juden zu überlassen und die Deutschen unter den anderen Völkern dieser Erde aufzuteilen, mit anderen Worten, die Rolle der beiden Völker zu vertauschen. (John Colville, The Fringes of Power: 10 Downing Street Diaries 1939–1955. Downing Street Tagebücher 1939-1945, John Colville, Berlin, 1988, S. 31)
Note: The original diaries are held at the Churchill Archives Centre, Cambridge University and, with the exception of the final volume, are open to the public.

35.
James Baker on the war (1992)
‘We made a monster, a devil out of Hitler. Therefore we couldn’t disavow it after the war. After all, we mobilized the masses against the devil himself. So we were forced to play our part in this diabolic scenario after the war. In no way we could have pointed out to our people that the war only was an economic preventive measure.’ (James Baker served as the Chief of Staff in Reagan’s first administration and in the final year of the administration of George H. W. Bush. Baker also served as Secretary of the Treasury in the second Reagan administration, and Secretary of State in the George H. W. Bush administration. He is also the honorary chair of the James A. Baker III Institute for Public Policy at Rice University in Houston, Texas)
[]
‘We maakten van Hitler een monster, een duivel. Daarom konden we het na de oorlog niet meer loochenen (ontkennen). We hadden immers de massa’s gemobiliseerd tegen de duivel in eigen persoon. Dus waren we gedwongen om onze rol in dat duivelse scenario te blijven spelen na de oorlog. Het was godsonmogelijk om ons volk erop te wijzen dat de oorlog alleen maar een economische preventieve maatregel was.’
[]
‘Wir machten aus Hitler ein Monstrum, einen Teufel. Deshalb konnten wir nach dem Krieg auch nicht mehr davon abrücken. Hatten wir doch die Massen gegen den Teufel persönlich mobilisiert. Also waren wir nach dem Krieg gezwungen, in diesem Teufelsszenario mitzuspielen. Wir hätten unmöglich unseren Menschen klarmachen können, daß der Krieg eigentlich nur eine wirtschaftliche Präventivmaßnahme war!’ (James Baker in Der Spiegel, 13/1992)

36.
‘That still during the anti-Semitic Hitler period in Germany, in the years 1933-37, over 10,000 Jews immigrated to Germany. An amazing 1,200 in 1937; arriving from Palestine: 97! That is almost incomprehensible or inexplicable, because all those immigrants must haven been made aware – considering the press campaign against National Socialism – of the “situation in Germany”. A special investigation of their reasons is certainly necessary.’ (Dietrich Bronder, Bevor Hitler Kam, 1964, Before Hitler came,1975)

37.
‘Each of you, Jew and Gentile alike, who has not already enlisted in this sacred war should do so now and here. It is not sufficient that you should buy no goods made in Germany. You must refuse to deal with any merchant or shopkeeper who sells any German-made goods or who patronises German ships or shipping. We will undermine the Hitler regime and bring the German people to their senses by destroying their export trade on which their very existence depends.’ (Samuel Undermeyer, in a Radio Broadcast on WABC, New York, August 6, 1933, reported in the New York Times, August 7, 1933)

38.
‘It was the World Jewish Congress that saw to it that the Nuremberg Trials were held, for which it supplied experienced advice and most valuable evidence – and it was the World Jewish Congress that had such far-reaching connections during the war that these extended even into the German Foreign Office, and that it received information even long before the British Secret Service received it.’ (Maurice Perlzweig, Chief of the British Section of the World Jewish Congress, in an address in Langside Hall in London on November27, 1949, Jewish Chronicle, London, December 16, 1949)
‘The Jewish World Congress has been at perpetual war with Germany for seven years.’ (Perlzweig, February 26, 1940, in an address according to the Toronto Evening Telegram)

39.
This declaration called the war against Germany, which was now determined on, a ‘holy war’. This war was to be carried out against Germany to its conclusion, to her destruction. (Dr. Franz J. Scheidl, Geschichte der Verfemung Deutschlands)

40.
Joining with Samuel Untermeyer in calling for a war against Germany, Bernard Baruch, at the same time, was promoting preparations for war against Germany. ‘I emphasised that the defeat of Germany and Japan and their elimination from world trade would give Britain a tremendous opportunity to swell her foreign commerce in both volume and profit.’ (Baruch, The Public Years, by Bernard M. Baruch, p.347)
Note: Samuel Untermeyer was a Jewish leader and close friend of presidents Wilson and Roosevelt; Bernard Baruch was a presidential adviser to Wilson, Roosevelt and Truman.
[]
Zich aansluitend bij Samuel Untermeyer in diens roep voor een oorlog met Duitsland, was Bernard Baruch tegelijkertijd bezig met het stimuleren van oorlogsvoorbereidingen. ‘Ik benadrukte dat het verslaan van Duitsland en Japan, en hun verwijdering uit de wereldhandel, enorme mogelijkheden voor Engeland zou betekenen om zijn buitenlandse handel in zowel volume als winst te doen toenemen.’

Military CASUALTIES

41.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn 161 Duitse steden verwoest, met een onherstelbaar verlies van werelderfgoed. De geallieerde bombardementen kostten het leven van ruim 500.000 mensen, waaronder 75.000 kinderen van jonger dan 14 jaar. Het hoge aantal burgerslachtoffers was nadrukkelijk de bedoeling van de chef van het ‘Bomber Squad’, Arthur Harris, daarin gesteund door Churchill. Ook al was de oorlog door de ontwikkelingen aan het Duitse oostfront praktisch al gewonnen door de geallieerden, men mikte op een miljoen Duitse doden en 25 miljoen daklozen, om zo de vijand te demoraliseren. Na de oorlog nam Churchill afstand van ‘Bomber Harris’, die nochtans in 1992 een door koningin Elisabeth onthuld standbeeld kreeg. [...] Het centrum van Berlijn werd door de Amerikanen op 3 februari 1945 weggevaagd: 25.000 doden. (En dan te bedenken dat nota bene in Berlijn, aan het einde van de oorlog, nog ruim 6000 Joden ondergedoken zaten bij Duitsers…) Dresden, het ‘Florence aan de Elbe’, een van de mooiste steden van Europa, was volgestroomd met vluchtelingen – dit feit was de geallieerden bekend – toen de stad met brandbommen werd verwoest: 35.000 doden. Hierbij werd tegen de burgerbevolking het afschuwelijke napalm ingezet (door de Amerikanen ook gebruikt tijdens de Vietnamoorlog). De meeste burgerslachtoffers in de Tweede Wereldoorlog zijn gevallen door Amerikaanse en Britse bombardementen; toch heeft niemand van de verantwoordelijken voor een tribunaal ter berechting van oorlogsmisdadigers gestaan.

42.
‘I am not against Jews because of their religion, as a race, a people or as individuals, but because Jewish leadership [i.e. the bankers] is actively anti-American, is attempting to jettison the American political philosophy and take over the Country, and that I would continue to be anti-Jewish until Jewry repudiated such subversion. Were the offender any other than the Jewish minority, my attitude would be precisely the same. This problem is the biggest and most acute thing in the world today. [...] Knowing that pitiless publicity is the only cure for public evils, in 1934 I started on a campaign to expose Jewish Anti-Americanism and Talmudic Communism which has been called the “Code of Hell”: a “Rabbi Racket” that victimizes its own followers; an international “Satanic System” subverting France, Britain, Germany and Russia, causing the present depression and moving to take over the United States through the Jewish Radical administration.’ (Robert Edmondson, 1936)

43.
‘There is only one power which really counts. The power of political pressure. We Jews are the most powerful people on earth, because we have this power, and we know how to apply it.’ (Vladimir Jabotinsky in Jewish Daily Bulletin, July 27, 1935)
[]
‘Er is slechts één macht die er werkelijk toe doet: de macht van politieke druk. Wij Joden zijn het machtigste volk op aarde, want wij bezitten deze macht, en we weten hoe we hem moeten toepassen.’

44.
‘Before the end of the year, an economic bloc of England, Russia, France and the U.S.A will be formed to bring the German and Italian economic systems to their knees.’ (Paul Dreyfus, La Vie de Tanger, May 15, 1938)

45.
‘The war now proposed is for the purpose of establishing Jewish hegemony throughout the world.’ (Brigadier General George Van Horn Mosely, The New York Tribune, March 29, 1939)

46.
Stop talking about peace conditions! Break Germany in pieces! (The Daily Herald, No.7426, 9 December, 1939)

47.
‘We are not denying and are not afraid to confess that this war is our war and that it is waged for the liberation of Jewry. Stronger than all fronts together is our front, that of Jewry. We are not only giving this war our financial support on which the entire war production is based, we are not only providing our full propaganda power which is the moral energy that keeps this war going. The guarantee of victory is predominantly based on weakening the enemy forces, on destroying them in their own country, within the resistance. And we are the Trojan horses in the enemy’s fortress. Thousands of Jews living in Europe constitute the principal factor in the destruction of our enemy. There, our front is a fact and the most valuable aid for victory.’ (Chaim Weizmann, President of the World Jewish Congress, Head of the Jewish Agency and later President of Israel, in a Speech on December 3, 1942, in New York)
[]
‘Wij ontkennen niet en zijn niet bevreesd om te bekennen dat deze oorlog onze (!) oorlog is, en dat hij gevoerd wordt voor de bevrijding van het jodendom. Sterker dan alle fronten is ons front; dat van het jodendom. Wij geven deze oorlog niet slechts onze financiële steun, waarop de hele oorlogsproductie gebaseerd is; wij gooien niet enkel onze volledige propagandakracht in de strijd, welke de morele energie is die de oorlog doet voortduren. De garantie voor de overwinning is vooral gefundeerd op het verzwakken van de vijandelijke krachten, op het vernietigen van die krachten in hun eigen land, binnen het verzet. En wij zijn de Trojaanse paarden in de vesting van de vijand. Duizenden Joden die in Europa leven vormen de belangrijkste factor in het vernietigen van de vijand. Daar is ons front een feit en de meest waardevolle hulp in het behalen van de victorie.’

48.
‘We Jews regard our race as superior to all humanity, and look forward, not to its ultimate union with other races, but to its triumph over them.’ (Goldwin Smith, Jewish Professor of Modern History at Oxford University, October, 1981)

THE ALLIES OF WORLD WAR II

49.
‘We want to bring about a deep hatred for the Germans, for German soldiers, sailors, and airmen. We must hate until we win.’ (Lord Beaverbrook, quoted in Niemals! by Heinrich Goitsch)

50.
American death camps
‘Starting in April 1945, the United States Army and the French Army casually annihilated one million (German) men, most of them in American camps. Eisenhower’s hatred, passed through the lens of a compliant military bureaucracy, produced the horror of death camps unequalled by anything in American history. An enormous war crime.’ (Colonel Ernest F. Fisher, PhD Lt., 101 st Airborne Division, Senior Historian, United States Army)
[]
‘Beginnend in april 1945, vernietigden het Amerikaanse leger en het Franse leger achteloos en terloops een miljoen Duitse mannen, de meesten in Amerikaanse kampen. Eisenhowers haat, gespuid door de lens van een inschikkelijke militaire bureaucratie, produceerde de horror van doodskampen die hun gelijke niet kennen in de geschiedenis van Amerika. Een enorme oorlogsmisdaad.’

51.
‘My protests (regarding treatment of the German DEF’s) were met with hostility or indifference, and when I threw our ample rations to them over the barbed wire, I was threatened, making it clear that it was our deliberate policy not to adequately feed them.’ (Martin Brech, ex-Private First Class, in Company C of the 14th Infantry, assigned as a guard and interpreter at the Eisenhower Death Camp at Andernach, along the Rhine River)
‘When they caught me throwing C-Rations over the fence, they threatened me with imprisonment. One Captain told me that he would shoot me if he saw me again tossing food to the Germans. Some of the men were really only boys 13 years of age… Some of the prisoners were old men drafted by Hitler in his last ditch stand. I understand that the average weight of the prisoners at Andernach was 90 pounds… I have received threats. Nevertheless, this has liberated me, for I may now be heard when I relate the horrible atrocity I witnessed as a prison guard for one of “Ike’s death camps” along the Rhine.’
[]
‘Mijn protesten (met betrekking tot de behandeling van Duitse DEF’s – Disarmed Enemy Forces) stuitten op vijandigheid of onverschilligheid, en toen ik iets van onze overvloedige rantsoenen naar hen over het prikkeldraad gooide, werd ik bedreigd, waarbij het mij duidelijk gemaakt werd dat het ons moedwillige beleid was om de gevangenen onvoldoende te voeden.’
‘Toen ze mij betrapten op het over het hek gooien van rantsoenen, dreigden ze mij met een gevangenisstraf. Eén kapitein zei me dat hij mij zou neerschieten, als hij nog een keer zou zien dat ik de Duitsers voedsel toewierp. Sommige mannen waren in werkelijkheid nog maar jongens, dertien jaar oud… Sommige gevangenen waren oude mannen, door Hitler opgeroepen om in de laatste schans te sterven. Ik heb begrepen dat het gemiddelde gewicht van de krijgsgevangenen in Andernach 45 kilo was… Ik ben bedreigd. Dit heeft mij niettemin bevrijd, want misschien luistert men nu, als ik vertel over de gruweldaden die ik gezien heb als gevangenenbewaker in een van “Ike’s (Eisenhowers) doodskampen” langs de Rijn.’

52.
‘At first, the women from the nearby town brought food into the camp. The American soldiers took everything away from the women, threw it in a heap and poured gasoline over it and burned it.’ (Former camp prisoner)

53.
‘Many a sane American family would recoil in horror if they knew how “Our Boys” conduct themselves, with such complete callousness in human relationships over here.’ (A serviceman, TIME Magazine, November 12, 1945)

54.
‘For years we have blamed the 1.7 million missing German POW’s on the Russians. Until now, no one dug too deeply. Witnesses and survivors have been interviewed by the author; one Allied officer compared the American camps to Buchenwald.’ (Peter Worthington, Ottawa Sun, September 12, 1989. The son of Major-General F. F. Worthington, Peter Worthington is a veteran of both the Second World War and the Korean War.)
[]
‘Jarenlang hebben we de Russen de schuld gegeven van de 1,7 miljoen vermiste POW’s (Prisoners of War – krijgsgevangenen). Tot vandaag groef niemand te diep. Getuigen en overlevenden zijn geïnterviewd door de schrijver; één officier van de geallieerden vergeleek de Amerikaanse kampen met Buchenwald.’

55.
There were 43 (!) peace offers from the German side to end the war. Even Hitler’s deputy, Rudolf Hess, flew to England for the purpose of peace negotiations. Hitler: ‘I want peace. I will do all what I can to make peace. Now it’s not too late. For this purpose I will go to the limits of the possible, as far as the sacrifices and the dignity of the German nation allow. I know better than war! Thinking alone about the loss of German blood – mostly those who fall are the best: the bravest and the men who are most willing to make sacrifices. I don’t feel the necessity to make me a name by war as Churchill wants. I will make my name as regulator of the German people to regain their unity and save their live space, to accomplish national socialism, to form the environment.’ (After the France campaign, to his architect Prof. Hermann Giesler, in Ein anderer Hitler, page 395)

56.
‘What we didn’t want to comprehend in the German (anti-Hitler) resistance during the war, we learned completely afterwards: this war wasn’t led against Hitler, but against Germany.’ (Eugen Gerstenmaier, President of the German Bundestag since 1954, member of the resistance group Bekennende Kirche during WWII, Frankfurter Allgemeine Zeitung, 21th March 1975)
[]
‘Wat we niet wilden begrijpen in de Duitse verzetsbeweging tegen Hitler gedurende de oorlog, leerden we helemaal naderhand: deze oorlog werd niet gevoerd tegen Hitler, maar tegen Duitsland.’
[]
„Was wir im deutschen Widerstand während des Krieges nicht wirklich begreifen wollten, haben wir nachträglich vollends gelernt: Dass der Krieg schließlich nicht gegen Hitler, sondern gegen Deutschland geführt wurde.“

57.
Russian atrocities
‘When we reached Metgethen, we were confronted with a gruesome sight: We found several hundred dead German soldiers, many of whom had been disfigured beyond recognition. There were murdered civilians in just about every home, likewise disfigured in a most bestial manner. For example, some women had their breasts cut off, and in backyard gardens we found scarcely clad women who had been hanged upside down. In one house we came across a 63-year-old woman still alive. Crying, she told us that she had been raped by 12 to 15 Russians. She lay on the floor covered in blood. This old woman’s daughter had escaped into the forest nearby, but her one-year-old child was abducted by the Russians. In the streets of Metgethen, and also at the railroad station, we found approximately 15 baby carriages, some overturned, all empty. We concluded that this meant the Russians had also abducted these babies.’ (Horst A., at the time a driver for the Intelligence Reserve Detachment I, Königsberg)
[]
‘Toen we Metgethen bereikten, werden we geconfronteerd met een gruwelijke aanblik: we vonden honderden dode Duitse soldaten, velen vreselijk verminkt. In vrijwel ieder huis lagen vermoorde burgers, ook verminkt op een extreem beestachtige wijze. Bijvoorbeeld: van sommige vrouwen waren de borsten afgesneden, en in achtertuinen vonden we vrijwel naakte vrouwen die ondersteboven opgehangen waren. In één huis troffen we een 63-jarige vrouw aan die nog leefde. Zij vertelde ons huilend dat zij verkracht was door twaalf tot vijftien Russen. Zij lag op de vloer, onder het bloed. De dochter van deze vrouw had het bos in weten te vluchten, maar haar kindje, een jaar oud, was meegenomen door de Russen. In de straten van Metgethen, en ook bij het station, vonden we zo’n vijftien lege babywagens. Wij trokken de conclusie dat ook deze kindjes meegevoerd waren door de Russen.’
Metgethen picture

58.
At the edge of town, on the left side of the road, stands the large inn Weisser Krug. In the farmyard further down the road stood a cart, to which four naked women were nailed through their hands in a cruciform position. Behind the Weisser Krug towards Gumbinnen is a square with a monument to the Unknown Soldier. Beyond is another large inn, Roter Krug. Near it, parallel to the road, stood a barn and to each of its two doors a naked woman was nailed through the hands, in a crucified posture. In the dwellings, we found a total of seventy-two women, including children, and one old man, 74, all dead. All murdered in a bestial manner, except only for a few who had bullet holes in their necks. Some babies had their heads bashed in. In one room we found a woman, 84 years old, sitting on a sofa, half of whose head had been sheared off with an axe or a spade. We carried the corpses to the village cemetary where they lay to await a foreign medical commission. In the meantime, a nurse from Insterburg came, a native of Nemmersdorf, who looked for her parents. Among the corpses were her mother, 72, and her father, 74, the only man among the dead. She also established that all the dead were Nemmersdorfers. On the fourth day the bodies were buried in two graves. Only on the following day did the medical commission arrive, and the tombs had to be reopened. Barn doors were set on blocks on which to lay the bodies so that the commission could examine them. This foreign commission unanimously established that all the women, as well as the girls from eight to twelve years and even the woman of 84 years had been raped. After the examination by the commission, the bodies were again buried. (Karl Potrek’s report, a civilian from the capital city of Königsberg)
[]
Aan de rand van de stad, links van de weg, staat de herberg Weisser Krug. Op een boerenerf, iets verderop, stond een kar. Daaraan waren vier naakte vrouwen genageld, in de houding van gekruisigden. Achter de Weisse Krug, richting Gumbinnen, bevindt zich een plein met een monument voor de Onbekende Soldaat. Verderop staat een andere herberg, Roter Krug. Dichtbij stond een schuur, en aan elk van de twee deuren van die schuur was een vrouw genageld, spijkers door de handen; gekruisigd. In de gebouwen vonden we 72 dode vrouwen en kinderen, en een oude man. Zij waren allemaal op een beestachtige wijze vermoord, met de uitzondering van enkelen die kogelgaten in de nek hadden. Van sommige baby’s waren de hoofdjes ingeslagen. In één kamer vonden we een 84-jaar oude vrouw, op een sofa, wier hoofd doorkliefd was met een bijl of een spade. We droegen de lijken naar het kerkhof, waar ze moesten wachten op een buitenlandse medische commissie. In de tussentijd arriveerde een ziekenhuiszuster uit Insterburg. Zij was opgegroeid in Nemmersdorf en zocht haar ouders. Zij vond haar dode moeder, 72, en haar vader, 74; de enige man tussen de lijken. Zij bevestigde ook dat al de doden inwoners van Nemmersdorf waren. Op de vierde dag werden de stoffelijke overschotten in twee graven gelegd. Pas de volgende dag kwam de medische commissie in het dorp; de graven moesten geopend worden. Op schuurdeuren die als grote tafels dienden, werden de lijken onderzocht. De buitenlandse artsen bevestigden unaniem dat alle vrouwen, inbegrepen meisjes van acht tot twaalf jaar, en zelfs de vrouw van 84, verkracht waren. Na het onderzoek werden de lichamen opnieuw begraven.

HITLER JUGEND HITLER YOUTH

GALLERY WORLD WARS

59.
Hollywood wil het nog steeds niet weten, getuige films als Saving Private Ryan, maar bijna 80% van de Duitse landmacht vocht gedurende de hele oorlog tegen de Sovjetunie; van de Duitse luchtmacht vocht 60% aan het oostfront tegen de Russen. Het aantal Russische militairen dat tegen de Duitsers sneuvelde, was ruim acht-en-een-half miljoen. Het aantal in Europa gevallen Amerikaanse militairen bedroeg nog geen honderdvijftigduizend. De Tweede Wereldoorlog was een oorlog van het fascisme (nationaal-socialisme) tegen het communisme.
Eind 1942 stonden de Duitsers voor Stalingrad, 1900 km verwijderd van eigen bodem. Daar werd de bloedigste slag uit de geschiedenis uitgevochten. Die slag was hét keerpunt van WOII. Aan het einde (januari 1943) hadden de Duitsers 330.000 man verloren, waaronder 24 generaals; het aantal gevallen Russen bedroeg 1.100.000! In de zomer van dat jaar werd bij Koersk de grootste veldslag uit de geschiedenis uitgevochten (meer dan twee miljoen man plus zesduizend tanks op het slagveld). Hoewel Koersk onbeslist bleef, werd het duidelijk dat Duitsland de oorlog ging verliezen.
Toen op ‘D-day’ 83.000 Britten plus Canadezen en 73.000 Amerikanen op de stranden van Normandië landden, stond in het oosten elke Duitse infanterist tegenover 11 Russen; elke Duitse tank tegenover 7 Russische; elk Duits kanon tegenover 20 Russische.

60.
De Bezetting
Natuurlijk, de Nederlanders hebben de joden niet vermoord in Auschwitz, maar ze hebben de joden wel als groep geïsoleerd en laten wegvoeren zonder een vinger uit te steken. Erger nog: ze hebben meegewerkt aan die deportatie door op grote schaal te verraden. Het verzet heeft niets voor ze gedaan, de koningin heeft niet opgeroepen tot hulp en heel het Nederlandse ambtenarenapparaat stond ter beschikking van de bezetter. Het hoogste percentage joden van West-Europa is weggevoerd uit Nederland. Groningen is vrijwel al zijn joden kwijtgeraakt zonder dat er een Duitser aan te pas kwam. De Nederlandse politie heeft er zeer efficiënt gewerkt. Ook na WO II heeft Nederland zich schandalig gedragen tegenover zijn joodse bevolking. Het is duidelijk dat niemand de joden terug had verwacht. De meeste joodse bezittingen en zelfs weeskinderen waren al onder de Nederlanders verdeeld. (Willy Lindwer, Holland Vaarwel!)

The 16-year-old boy Heinz Petry, charged with espionage, is executed by an American firing squad.

(Picture: The 16-year-old boy Karl Arno Punzler, member of Werwolf, is sentenced to dead by the American general Courtney Hodges, Februari 1945)

Recommended
Freedom Betrayed: Herbert Hoover’s Secret History of the Second World War and Its Aftermath, editor: George H. Nash, publication date: November 7, 2011.
Herbert Hoover’s ‘magnum opus’, published nearly fifty years after its completion, offers a revisionist reexamination of World War II and its cold war aftermath and a sweeping indictment of the ‘lost statesmanship’ of Franklin Roosevelt. Hoover offers his frank evaluation of Roosevelt’s foreign policies before Pearl Harbor and policies during the war, as well as an examination of the war’s consequences, including the expansion of the Soviet empire at war’s end and the eruption of the cold war against the Communists.
Did Roosevelt provoke Pearl Harbor? Buchanan

THE ‘ENEMY’

Just give them a face.

‘Werner Hartenstein was a man of honour and humanity. I liked the man. As a captain myself, I would say Werner Hartenstein was my friend.’ (Captain David Cledlyn Jones)
September 12, 1942. German submarine U-156 is on patrol in the South Atlantic, midway between Liberia and Ascension Island. Peering through his periscope, Lieutenant Commander Werner Hartenstein, U-boat ace and holder of Germany’s highest military honour, spots a large allied target sailing alone. He attacks and soon his torpedoes have sent the 20,000-ton ship to the bottom of the ocean. But Hartenstein’s satisfaction at the kill soon turns to horror. Surfacing in the hope of capturing the ship’s senior officers and gleaning intelligence information, Hartenstein is appalled to see over two thousand people struggling in the water. For the target U-156 had just sunk was the Laconia. Unbeknownst to Hartenstein, the Laconia was carrying not only her regular crew of 136, but also 80 British women and children, 268 British soldiers, 160 Free Polish troops and 1800 Italian prisoners of war.
Aghast at the huge numbers in the water, Hartenstein immediately mounted a rescue operation. Soon U-156 was crammed above and below decks with 200 survivors, with another 200 in tow aboard four lifeboats. Hartenstein radioed to U-boat headquarters in Hamburg alerting them to the situation. Head of submarine operations, Admiral Karl Dönitz (later Chief of the entire German navy and briefly Führer after Hitler’s suicide) immediately ordered two other submarines to divert to the scene. Meanwhile Hartenstein sent out a message in plain English to all shipping in the area giving his position, requesting assistance with the rescue effort and promising not to attack. U-156 remained on the surface for the next two and a half days. Just before noon on September 15, she was joined by U-506 commanded by Erich Würdeman and a few hours later by both U-507 under Harro Schacht and the Italian submarine Cappellini. The four submarines with lifeboats in tow and hundreds of survivors standing on the hulls headed towards the African coastline and a rendezvous with Vichy French surface warships which had set out from Senegal and Dahomey (now Benin).
There was not to be a fairytale ending to Hartenstein’s mission of mercy, however. The following morning the four submarines, now with Red Cross flags draped across their gun decks, were spotted by an American B-24 Liberator bomber flying out of Ascension Island. Hartenstein signalled to the pilot requesting assistance. Lieutenant James D. Harden USAAF turned away and notified his base of the situation. The senior officer on duty that day, Captain Robert C. Richardson III, ordered the B-24 to attack, condemning many of the Laconia survivors to their deaths. ‘Sink sub!’ was the order Harden received. He flew back to the scene of the rescue effort and attacked with bombs and depth charges. One landed among the lifeboats in tow behind U-156 whilst the others straddled the submarine itself. Under attack, Hartenstein felt he had no option but to cast adrift those lifeboats still afloat and order the survivors on his deck into the water. The submarines dived and escaped. Many hundreds more of the Laconia survivors perished, but the Vichy French vessels managed to re-rescue about 1100 later that day.
The Laconia incident, as it became known, was to have far-reaching consequences. Until then it was common for German submarines to assist torpedoed survivors with food, water and directions to the nearest land. But as his U-boats had been attacked whilst mounting a rescue mission under the Red Cross flag, Admiral Dönitz gave the order that henceforth all rescue operations were prohibited and survivors were to be left in the sea. This order was used to help convict Dönitz of war crimes at Nuremberg in 1946, even though American submarines in the Pacific operated under the same instructions! He was sentenced to 11 1/2 years, spending most of that time as a companion of Rudolf Hess in Berlin’s Spandau prison. But at least Dönitz survived the war and lived into old age. He died on Christmas Eve 1980 at the age of 89, his funeral being attended by thousands of old comrades including over 100 holders of Germany’s highest military honour, the Knights Cross, plus many senior officers of the post-war, west-German Federal Navy.
Werner Hartenstein and his crew were not so fortunate. Six months after the Laconia incident, on 8th March 1943, whilst on patrol east of Barbados, U-156 was depth-charged by another American bomber. She was sunk with all hands. (http://wernerhartenstein.tripod.com)

Hans Joachim Marseille, a young German fighter pilot, was the most amazing, unique, and lethal ace of World War II. A non-conformist and brilliant innovator, he developed his own personal training program and combat tactics, and achieved amazing results, including 17 victories in one day, and an average lethality ratio of just 15 gun rounds per victory. Marseille was described by Adolf Galland, the most senior German ace, with these words : ‘He was the unrivaled virtuoso among the fighter pilots of the Second World War. His achievements were previously considered impossible.’ Marseille

Erich Alfred Hartmann, nicknamed ‘Bubi’ (the hypocoristic form of ‘young boy’) by his comrades and ‘the Black Devil’ by his Soviet enemies, was a German World War II fighter pilot. He is the highest-scoring fighter ace in the history of aerial warfare. He claimed 352 aerial victories (of which 345 were won against the Soviet Air Force, and 260 of which were fighters) in 1,404 combat missions. He engaged in aerial combat 825 times while serving with the Luftwaffe. During the course of his career, Hartmann was forced to crash-land his damaged fighter 14 times. This was due to damage received from parts of enemy aircraft he had just shot down or mechanical failure. Hartmann was never shot down or forced to land due to fire from enemy aircraft. Hartmann

Michael Wittmann was a German Waffen-SS tank commander during the Second World War. Wittmann would rise to the rank of SS-Hauptsturmführer (captain). He was credited with the destruction of 138 tanks and 132 anti-tank guns, along with an unknown number of other armoured vehicles, making him one of Germany’s top scoring panzer aces, together with Johannes Bölter, Ernst Barkmann, Otto Carius and Kurt Knispel (the top scoring ace of the war with 168 tank kills). Wittmann is most famous for his ambush of elements of the British 7th Armoured Division, during the Battle of Villers-Bocage on 13 June 1944. While in command of a single Panzerkampfwagen VI Tiger he destroyed up to 14 tanks and 15 personnel carriers along with 2 anti-tank guns within the space of 15 minutes. Wittmann

Erwin Johannes Eugen Rommel was a highly decorated officer in World War I, and was awarded the Pour le Mérite for his exploits on the Italian front. In World War II, he further distinguished himself as the commander of the 7th Panzer Division during the 1940 invasion of France. However, it was his leadership of German and Italian forces in the North African campaign that established the legend of the Desert Fox. The nickname ‘Desert Fox’ was well deserved. Rommel was highly respected even by the British. Auchinleck, Rommel’s opposite until his sacking by Churchill, sent a memo to his senior commanders in North Africa, to state that it was their responsibility to ensure that their men thought less of Rommel as a ‘super military leader’ and more of him as a normal German commander: ‘… dispel by all possible means the idea that Rommel represents anything other than the ordinary German general. PS, I’m not jealous of Rommel.’ Rommel

Hans Langsdorff
Langsdorff and Admiral Graf Spee were extremely successful, stopping and sinking nine British merchant ships, totalling over 50,000 tons. Langsdorff adhered to the Hague Conventions and avoided killing anyone; his humane treatment won the respect of the ships’ officers detained as his prisoners. Langsdorff

DRESDEN

‘You guys burnt the place down, turned it into a single column of flame. More people died there in the firestorm, in that one big flame, than died in Hiroshima and Nagasaki combined.’ (Kurt Vonnegut)

On the evening of February 13, 1945, an orgy of genocide and barbarism began against a defenseless German city, one of the greatest cultural centers of northern Europe. Within less than 14 hours it was reduced to flaming ruins.
Toward the end of World War II, as Allied planes rained death and destruction over Germany, the old Saxon city of Dresden lay like an island of tranquillity amid desolation. Famous as a cultural center and possessing no military value, Dresden had been spared the terror that descended from the skies over the rest of the country.
On ‘Shrove Tuesday’, February 13, 1945, a flood of refugees fleeing the Red Army 60 miles away had swollen the city’s population to well over a million. Each new refugee brought fearful accounts of Soviet atrocities. Little did those refugees, retreating from the Red terror, imagine that they were about to die in a horror worse than anything Stalin could devise.
Normally, a carnival atmosphere prevailed in Dresden on Shrove Tuesday. In 1945, however, the outlook was rather dismal. Houses everywhere overflowed with refugees, and thousands were forced to camp out in the streets. But the people felt relatively safe; and although the mood was grim, the circus played to a full house that night, as thousands came to forget for a moment the horrors of war. Bands of little girls paraded about in carnival dress in an effort to bolster waning spirits.
When the first alarms signaled the start of 14 hours of hell, Dresden’s people streamed dutifully into their shelters. But they did so without much enthusiasm, believing the alarms to be false, since their city had never been threatened from the air. Many would never come out alive, for that ‘great democratic statesman’ Winston Churchill, in collusion with that other ‘great democratic statesman’ Franklin Delano Roosevelt, had decided that the city of Dresden was to be obliterated by saturation bombing.
What where Churchill’s motives? Historians unanimously agree that Dresden had no military value. What industry it did have, produced only cigarettes and china. But the Yalta Conference was coming up, in which the Soviets and their Western allies would sit down like ghouls to carve up the shattered corpse of Europe. Maybe Churchill wanted a trump card: a devastating ‘thunderclap of Anglo-American annihilation’ with which to impress Stalin. That card, however, was never played at Yalta, because bad weather delayed the originally scheduled raid. Yet Churchill insisted that the raid be carried out, to disrupt and confuse the German civilian population behind the lines.
Dresden’s citizens barely had time to reach their shelters. The first bomb fell at 10:09 p.m. The attack lasted 24 minutes, leaving the inner city a raging sea of fire. Precision saturation bombing had created the desired firestorm. A firestorm is caused when hundreds of smaller fires join in one vast conflagration. Huge masses of air are sucked in to feed the inferno, causing an artificial tornado. Those persons unlucky enough to be caught in the rush of wind are hurled down entire streets into the flames. Those who seek refuge underground often suffocate as oxygen is pulled from the air to feed the blaze, or they perish in a blast of white heat – heat intense enough to melt human flesh.
There was a three-hour pause between the first and second raids. The lull had been calculated to lure civilians from their shelters into the open again. To escape the flames, tens of thousands of civilians had crowded into the Grosser Garten, a magnificent park nearly one and a half miles square.
The second raid came at 1:22 a.m. with no warning. Twice as many bombers returned with a massive load of incendiary bombs. The second wave was designed to spread the raging firestorm into the Grosser Garten. It was a complete ‘success’. Within a few minutes a sheet of flame ripped across the grass, uprooting trees and littering the branches of others with everything from bicycles to human limbs. For days afterward, they remained bizarrely strewn about as grim reminders.
At the start of the second air assault, many were still huddled in tunnels and cellars, waiting for the fires of the first attack to die down. At 1:30 a.m. an ominous rumble reached the ears of the commander of a Labor Service convoy sent into the city on a rescue mission. He described it this way: ‘The detonation shook the cellar walls. The sound of the explosions mingled with a new, stranger sound which seemed to come closer and closer, the sound of a thundering waterfall; it was the sound of the mighty tornado howling in the inner city.’
Shortly after 10:30 on the morning of February 14, the last raid swept over the city. American bombers pounded the rubble that had been Dresden for a steady 38 minutes. But this attack was not nearly as heavy as the first two. However, what distinguished this raid was the cold-blooded ruthlessness with which it was carried out. U.S. Mustangs appeared low over the city, strafing anything that moved, including a column of rescue vehicles rushing to the city to evacuate survivors. One assault was aimed at the banks of the Elbe River, where refugees had huddled during the horrible night.
In the last year of the war, Dresden had become a hospital town. During the previous night’s massacre, heroic nurses had dragged thousands of crippled patients to the Elbe. The low-flying Mustangs machine-gunned those helpless patients, as well as thousands of old men, women and children who had escaped the city. When the last plane left the sky, Dresden was a scorched ruin, its blackened streets filled with corpses.
A Swiss citizen described his visit to Dresden two weeks after the raid: ‘I could see torn-off arms and legs, mutilated torsos and heads which had been wrenched from their bodies and rolled away. In places the corpses were still lying so densely that I had to clear a path through them in order not to tread on arms and legs.’

Kurt Vonnegut was in Dresden when it was bombed in 1945, and wrote a famous anti-war novel, Slaughterhouse Five, in 1969.

Allied apologists for the massacre have often ‘twinned’ Dresden with the English city of Coventry. But the 380 killed in Coventry during the entire war cannot begin to compare with over 1,000 times that number who were slaughtered in 14 hours at Dresden. Moreover, Coventry was a munitions center, a legitimate military target. Dresden, on the other hand, produced only china – and cups and saucers can hardly be considered military hardware.
It is interesting to further compare the respective damage to London and Dresden, especially when we recall all the Hollywood schmaltz about the ‘London blitz’. In one night, 1,600 acres of land were destroyed in the Dresden massacre. London escaped with damage to only 600 acres during the entire war.
If ever there was a war crime, then certainly the Dresden Holocaust ranks as the most sordid one of all time. Yet there are no movies made today condemning this fiendish slaughter; nor did any Allied airman, or Sir Winston, sit in the dock at Nuremberg. In fact, the Dresden airmen were actually awarded medals for their role in this mass murder.

The last active bands of Werwolf were destroyed August/September 1949 – ‘Jungenbund der Freien Stadt Danzig’ (operating near Gdansk) and ‘Freikorps Gross-Mossdorf’ (operating near Opole). In total Polish security services liquidated almost 70 bands of Werwolf since the end of the war. They numbered up to 10,000 members (including remnants of the Wehrmacht). (Source: Werwolf, Tajne Operacje w Polsce, R. Primke and M. Szczerepa.)

Kriegerisch?
Quincy Wright weist in „A Study of War“ (Chicago, 1942) nach, dass die europäischen Mächte in der Zeit von 1480 bis 1940 an 278 Kriegen beteiligt waren und zwar prozentual wie folgt: England 28%, Frankreich 26%, Spanien 23%, Russland 22%, Österreich 19%, Türkei 15%, Polen 11%, Schweden 9%, Holland 8%, Deutschland und Preußen 8%. Der angesehene Historiker und Soziologe Pitrim A. Sorokin hat in seiner umfangreichen Studie „Social and Cultural Dynamics“ (New York 1937) nachgewiesen, dass Deutschland von allen europäischen Staaten den niedrigsten Prozentsatz an Kriegsjahren zu verzeichnen hat.
Der hervorragende britische Militär- und Marinehistoriker Captain Russel Grenfell kommt in seiner Berechnung ebenfalls zu dem Ergebnis, dass Deutschland/Preußen in dem Jahrhundert vor 1914 von allen europäischen Mächten am wenigstens Kriege geführt hat. Wir wissen auch, dass Frankreich mit seinen Kriegserklärungen 1870 und 1939 Deutschland überfiel und nicht umgekehrt, und 1914 machten Frankreich und Russland vor Deutschland mobil! (Die falsche Rolle mit Deutschland, Josef A. Kofler, 2007)

„Wir Deutschen sollten die Wahrheit auch dann ertragen lernen, wenn sie für uns günstig ist.“ (Heinrich von Brentano, 1955-61 BMA der BRD)

‘There is nothing more frightening than active ignorance.’ (Goethe)

Eisenhower’s death camps Martin Brech

SE3

admin — Sun, 18 Dec 2011 02:10:31 +0000

Oefenvragen

DE KOUDE OORLOG

1.
a. Wat bedoelden politieke leiders na WOII met ‘Nooit meer München’?
b. In een scène van de Russische film ‘De Grote Vaderlandse Oorlog’ (WOII) inspecteert de Engelse premier Churchill een erewacht van Russische soldaten. De Russische commentator zegt daarbij: ‘Waar is het tweede front? vroegen de ogen van de Russische soldaten.’ Wat werd bedoeld met ‘het tweede front’?

2.
a. Wat hield de Trumandoctrine in?
b. Wat was de Marshallhulp?
c. Leg uit dat de Marshallhulp paste in de containmentpolitiek.

d. Wie is deze ‘sportman’, wat probeert hij te doen en waarom?

3.
Tijdens de Koude Oorlog stonden twee machtsblokken tegenover elkaar die ideologisch sterk van elkaar verschilden. Zet achter [A] het Westen en [B] het Oostblok de bijpassende begrippen. Kies uit: 1. liberalisme; 2. vrije markteconomie; 3. éénpartijstaat; 4. kapitalisme; 5. NAVO; 6. planeconomie; 7. Warschaupact; 8. marxisme; 9. economisch imperialisme; 10. satellietstaat; 11. Deutsche Demokratische Republik; 12. nationalisatie; 13. Trias Politica; 14. wereldrevolutie.

4.
a. Stalin schreeuwt ‘Omsingeling!’ en ‘Oorlogshitsers!’. Naar aanleiding van welke gebeurtenis riep hij dat?

b. Wat is de visie van de tekenaar? Verduidelijk je antwoord met behulp van beeldelementen.

5.
Bekijk deze spotprent: Stalin
Je ziet Jozef Stalin en Magere Hein (de dood). Vertaling: ‘Je was altijd een goede vriend van me, Jozef.’
a. Wat beweert de tekenaar?
b. Op welke politiek van Stalin zal de tekenaar doelen?
c. Magere Hein heeft zijn zeis; waarom heeft de tekenaar Stalin juist een sikkel in zijn hand gegeven?

6.
a. Wat was de Cubacrisis? (Vertel over het begin en de afloop.)

b. De Koude Oorlog is niet uitgelopen op een directe militaire confrontatie, ofwel een nieuwe wereldoorlog, dankzij M.A.D. Dit acroniem staat voor Mutual Assured Destruction (Wederzijdse Zekere Vernietiging), maar denk ook aan de betekenis van het Engelse woord ‘mad’ (krankzinnig). Leg M.A.D. uit aan de hand van de bovenstaande spotprent waarin je Chroesjtsjov en Kennedy ziet.
c. Kies een jaar waarin je M.A.D. laat beginnen en verklaar je antwoord.
d. De spotprent rechts toont ons wederom Chroesjtsjov en Kennedy. Hier wordt een positief (!) gevolg van de Cubacrisis ‘in beeld gebracht’. Op welk concreet, politiek gevolg zal de tekenaar ons wijzen? Verklaar je antwoord met behulp van beeldelementen.
d. Naar aanleiding van de Cubacrisis nam Frankrijk twee belangrijke beslissingen. Welke waren dat?

7.
Bron: Stalin: ‘De betekenis van het Latijnse woord “terror” is niet simpel angst, schrik… In werkelijkheid is terreur niet alleen een middel om andere politieke ideeën te onderdrukken, maar vooral een middel om eensgezindheid te bewerkstelligen; eensgezindheid die uit de voor iedereen gelijke angst voortvloeit. Alleen zo kan men over een volk heersen, in het belang van dat volk. Volksheerschappij heeft nooit bestaan, bestaat niet, en kan nimmer bestaan. Het volk kan niet zelf heersen, er kan alleen maar over geheerst worden. Geheime repressie (= onderdrukking) op grote schaal wekt de meeste angst en dit moet en zal het belangrijkste wapen van terreur zijn. Processen tegen bekende personen moeten openlijk en publiekelijk voorbereid en gevoerd worden. De kopstukken moeten publiekelijk hun misdaden bekennen. Hoe bekender de namen, des te meer zal het volk ervan overtuigd raken dat de kaderrevolutie juist is; dat de massale aflossing van de wacht juist is; dat wat “terreur” genoemd wordt, juist is.’
a. Welk doel had Stalin voor ogen – volgens de bron – met zijn terreur?
b. Welke grote groep in de samenleving – niet in de bron – had vooral te lijden onder Stalins terreur?
c. Onder de slachtoffers van Stalins terreur bevonden zich ook veel leiders (kopstukken) van de Communistische Partij. Waarom had Stalin – volgens de bron – het op hen voorzien?

8.
a. Welke landen zijn de vijf permanente leden van de Veiligheidsraad?
b. Welke leden van de Veiligheidsraad hebben het vetorecht?
c. Wat was de Taiwankwestie?

9.
Zet de volgende letters (A t/m G) in de juiste volgorde.
[A] Blokkade van Berlijn
[B] oprichting van de NAVO
[C] oprichting van het Warschaupact
[D] oprichting van de DDR
[E] oprichting van de BRD
[F] invoering van de D-Mark
[G] de BRD wordt lid van de NAVO

10.
a. Het jaar 1949 is van groot belang voor de Koude Oorlog. Noem drie belangrijke gebeurtenissen.
b. Nadat in juni 1950 Noord-Korea de aanval had geopend op Zuid-Korea, werd een leger van de VN gestuurd, voornamelijk bestaande uit VS-troepen en aangevoerd door de Amerikaanse generaal MacArthur, om te vechten aan de zijde van Zuid-Korea. Bekijk de spotprent links. Je ziet Uncle Sam (VS) die stoutmoedig op weg is om Zuid-Korea bij te staan. Leg aan de hand van beeldelementen uit waarom deze tekening een goede illustratie is van het begrip Koude Oorlog.
c. In april 1951 werd MacArthur van zijn functie als opperbevelhebber ontheven, nadat hij gedreigd had met het inzetten van een atoombom tegen China. Leg uit waarom hij van het oorlogstoneel weggehaald werd.

11.
a. De Europese koloniën in het Verre Oosten… Japan heeft ervoor gezorgd dat het nationalisme in die koloniën sterk opleefde. Leg uit.
b. De Europese machthebbers waren na WOII niet bij machte om hun gezag in de koloniën blijvend te herstellen. Geef daarvoor twee verklaringen.

12.
a. Wie was Soekarno?
b. Na WOII voerde Nederland ‘oorlog’ in Nederlands-Indië om daar het gezag van de Nederlandse overheid opnieuw te vestigen. Het woord oorlog werd niet gebruikt. Leg uit waarom de oorlogshandelingen ‘politionele acties’ genoemd werden.
c. De VS dwong Nederland om de succesvolle politionele acties te staken en – later, in 1962 – om Nieuw-Guinea over te dragen aan Indonesië. Leg uit dat deze handelswijze van de VS paste in de Koude Oorlog.

13.
De meeste problemen waarmee de landen van de Derde Wereld te kampen hebben, zijn niet terug te voeren op het beleid of bestuur van de voormalige koloniale heersers. Eén verwijt kan ‘men’ de Europese koloniale machten wél maken; een verwijt dat betrekking heeft op etnische conflicten. Leg uit.

14.
a. Het Midden-Oosten had voor Groot-Brittannië en Frankrijk een enorme economische en geostrategische betekenis. Leg uit.
b. Wat was de ‘Balfour declaration’?

15.
a. Welke zes landen stonden aan de basis (de EGKS) van de Europese eenwording?
b. Sinds wanneer bestaat de Europese Unie?

16.
a. In de VS ontwikkelde zich een ware heksenjacht op communisten aan het begin van de jaren vijftig. Door welke gebeurtenis in het Verre Oosten was die heksenjacht (onder leiding van senator McCarthy) op gang gekomen?
b. Bekijk deze spotprent: Fire Welke boodschap had de tekenaar voor het Amerikaanse volk?

17.
a. In 1956 liet de Sovjetunie zien dat het Rode Leger elke vorm van rebellie in een Oostblokland hard zou neerslaan. Wat was er gebeurd?
b. Wanneer was de Praagse Lente?
c. Wat bedoelde Gorbatsjov met perestroika en glasnost?
d. Waarom is 3 oktober 1990 een zeer belangrijke datum (3 oktober is de nationale feestdag) voor onze oosterburen?

18.
a. Het ‘wegzakken’ van waarden en normen hangt samen met urbanisering. Leg uit.
b. Wat verstaan we onder secularisering?
c. Leg uit wat een verzorgingsstaat is. (Noem in je uitleg minstens drie voorzieningen die horen bij de Nederlandse verzorgingsstaat.)
d. Wat was Provo?
e. Wat was Dolle Mina?

19.
a. Bijna tien jaar na WOII bestond in de VS nog steeds rassenscheiding (segregatie). In 1954 werd de eerste stap gezet om die segregatie op te heffen. Over welke uitspraak van het Amerikaanse Hooggerechtshof hebben we het hier?
b. Twee jaar later mochten negers naast blanken plaatsnemen in het openbaar vervoer, maar pas de Civil Rights Act van 1964 bracht werkelijk grote veranderingen teweeg. Wat stond in die Act?

20.
In Nederland kunnen we – na WOII – vier grote immigratiestromen onderscheiden. Vertel uit welke uitheemse medelanders die stromen bestonden/bestaan en plaats ze ‘ongeveer’ in de tijd.

SE1

admin — Sat, 17 Dec 2011 02:49:26 +0000

Oefenvragen

DE EERSTE WERELDOORLOG

1.
Bron 1: Deutschland, Deutschland über alles, über alles in der Welt. Wenn es stets zu Schutz und Trutze, brüderlich zusammenhält. (Uit het Duitse volkslied.) Vertaling: Duitsland, Duitsland boven alles, boven alles in de wereld. Wanneer het steeds voor bescherming en weerstand broederlijk saamhorig blijft.
Bron 2: ‘De hoogste vorm van religie is om het vaderland nog hartstochtelijker lief te hebben dan wetten en vorsten, vaders en moeders, vrouwen en kinderen.’ (Arndt)
a. Veel mensen denken dat de woorden ‘Deutschland, Deutschland über alles’ uiting geven aan emoties van superioriteit van het Duitse volk of het Germaanse ras boven andere volkeren/rassen. Weerleg die gedachte met behulp van bron 2. (Weerleggen = de onjuistheid aantonen.)
b. Leg het verschil uit tussen patriottisme en nationalisme.
c. De kiem van het nationalisme ligt in de Franse Revolutie. Verdedig die stelling.
d. De Romantiek was de voedingsbodem voor het nationalisme. Leg uit.

2.
a. Verklaar waarom de Duitse generale staf aan de vooravond van WOI zei: ‘Jetzt oder nie!’ Gebruik daarbij het begrip ‘preventieve oorlog’.
b. Geef vijf oorzaken voor WOI.
c. ‘De Grote Oorlog’ van 1914-18 was van meet af aan een wereldoorlog. Hoe kwam dat?

3.
Bron 3: ‘Wat wisten bovendien in 1914, na bijna een halve eeuw van vrede, de grote massa’s nog van de oorlog af? Ze wisten niet wat hij betekende, en hadden daar ook nooit over nagedacht. De oorlog was toen tot een legende geworden, die juist door de afstand een heroïsche en romantische kleur had gekregen. Men zag hem via de leesboekjes op school en de historische schilderijen als een serie oogverblindende cavaleriecharges met prachtige uniformen, waarbij de heldendood zich alleen maar voordeed in de vorm van een schot direct door het hart, en de hele veldtocht neerkwam op een verpletterende mars naar de overwinning. Een wild en mannelijk avontuur, en de jongens waren zelfs eerlijk bang dat zij deze heerlijk opwindende episode zouden verzuimen; daarom meldden ze zich onstuimig aan, en jubelden en zongen in de treinen die hen naar de slachtbank brachten.’ (Stefan Zweig, Die Welt von Gestern)
Bron 4: ‘Haje Westhus wordt met een opengescheurde rug weggesleept; bij iedere ademteug zie je zijn long door de wond heen komen. Ik kan hem nog een hand geven. “Het is uit met me, Paul,” kreunt hij en bijt van pijn in zijn arm. We zien mannen – die nog leven – terwijl hun schedel weggeschoten is; we zien soldaten lopen wier beide voeten afgeschoten zijn; zij strompelen op versplinterde beenstompen naar een dekking; we zien mannen zonder mond, zonder onderkaak, zonder gezicht… De zon gaat onder; de nacht komt weer; de granaten fluiten; de wereld loopt op zijn eind.’ (Erich Maria Remarque, Im Westen nichts Neues)
a. Van cavaleriecharges en prachtige uniformen was al snel geen sprake meer. De Duitse soldaat van WOI werd een ‘Feldgrauer’ genoemd: iemand die in het veldgrijs gekleed is. Dat kwam door twee belangrijke veranderingen/ontwikkelingen in de oorlogvoering. Noem ze.
b. ‘De loopgraven waren de concentratiekampen van de Eerste Wereldoorlog,’ volgens Robert Kee. Denk aan de zinloze aanvallen waarbij honderdduizenden de dood ingejaagd werden en aan het feit dat veel hoofdrolspelers uit WOII in de loopgraven van WOI hadden gestaan. Verklaar nu de uitspraak van Kee.
c. Geef twee redenen/oorzaken voor het aanvankelijke enthousiasme van de soldaten. Eén uit bron 3; één uit de leerstof.
d. Stefan Zweig roept het beeld op van ‘een schot direct door het hart’. Daarmee benadrukt hij het verschil tussen de romantische kijk op de oorlog en de realiteit van het slagveld. Leg uit.

4.
Bron 5: Veldmaarschalk Conrad von Hötzendorf: ‘De ontwikkeling van een Groot-Servische staat betekent voor de monarchie een imminent gevaar, en wel om de volgende redenen. Ten eerste zoeken de Slaven binnen de monarchie – vooral de Zuid-Slaven – hun toevlucht bij deze nieuwe, door Rusland gesteunde staat, waarbij vooral de Serviërs binnen de monarchie zich zullen willen aansluiten. Ten tweede betekent het zelfstandige Servië, in vereniging met Montenegro, een aanmerkelijke militaire macht, die bij alle moeilijkheden waarmee de monarchie te kampen mocht krijgen, de kant van onze vijanden zal kiezen, wat ofwel een aanzienlijke militaire macht zal binden, of zeer ernstige gevolgen zal hebben in onze Zuid-Slavische gebieden.’ (20 januari 1913)
a. Welk land wordt bedoeld met ‘de monarchie’?
b. Waarom zou Servië altijd de kant van de vijand kiezen?
c. Waarom is het jaar 1908 belangrijk in dit verband?

5.
‘De eeuwige vrede is een droom – en niet eens een mooie droom,’ zei generaal Von Moltke. Het keizerrijk Duitsland en de andere Europese grootmachten waren zich rond 1900 al aan het wapenen voor een grote oorlog. Aangezien Duitsland (de sterkste grootmacht op het continent) rekening moest houden met een tweefrontenoorlog, en de toekomstige tegenstanders steeds sterker werden, adopteerde de Duitse generale staf het Von Schlieffen-plan.
a. Waarom moest Duitsland rekening houden met een westfront?
b. Waarom moest Duitsland rekening houden met een oostfront?
c. Voor de Centralen werd het in 1915 zelfs een driefrontenoorlog. Leg uit.
d. De Duitse keizer probeerde op 28 juli de oorlog tussen Oostenrijk en Servië te beperken tot de Balkan; hij wilde een Europese oorlog voorkomen, maar de Russen begonnen al op 29 juli met mobiliseren. Beredeneer waarom het star vasthouden aan het Von Schlieffen-plan door de Duitse legertop en de vrijwel onmiddellijke mobilisatie van Rusland diplomatiek overleg tussen de grootmachten onmogelijk maakte.
e. Eén facet van het Von Schlieffen-plan gaf de Britten een excuus om zich in de strijd te mengen, maar de echte oorzaak voor de deelname van Engeland heeft te maken met ‘England rules the waves’. (De hegemonie van Groot-Brittannië op zee.) Welke beslissing van keizer Wilhelm had de Britten tot potentiële tegenstanders gemaakt?

6.
Bron 6: (Journalistiek tijdens de Eerste Wereldoorlog.)
1. Kölnische Zeitung (Keulen, Duitsland): ‘Toen de val van Antwerpen bekend geworden was, werden de kerkklokken geluid.’ (De kerkklokken werden in Duitsland geluid, zoals destijds overal de gewoonte was na een grote overwinning.)
2. Le Matin (Parijs): ‘Volgens de Kölnische Zeitung werden de priesters in Antwerpen gedwongen de kerkklokken te luiden nadat de vesting gevallen was.’
3. The Times (Londen): ‘Volgens wat Le Matin vernomen heeft uit Keulen, werden de Belgische priesters die weigerden de kerkklokken te luiden toen Antwerpen gevallen was, uit hun ambt gezet.’
4. Corriere della Sera (Rome): ‘Volgens berichten in The Times, afkomstig uit Keulen en Parijs, werden de ongelukkige priesters die weigerden de kerkklokken te luiden toen Antwerpen gevallen was, veroordeeld tot dwangarbeid.’
5. Le Matin (Parijs): ‘Volgens berichten in de Corriere della Sera, afkomstig uit Keulen, via Londen, kregen wij bevestiging van het feit dat de barbaarse veroveraars van Antwerpen de ongelukkige priesters die heldhaftig weigerden de kerkklokken te luiden, gestraft hebben door hen als levende klepels met het hoofd naar beneden in de klokken op te hangen.’
a. Tot op de dag van vandaag wordt in Nederlandse schoolboekjes geschreven dat het Duitse leger wreedheden begaan heeft in België, ook al weten historici al heel lang dat de verhalen over ‘barbaars optreden’ behoorden tot de boosaardige propaganda van de Entente. Geef twee (!) redenen voor die propaganda.
b. Wat is een ‘totale oorlog’?
c. Leg uit dat zulke propaganda (het afschilderen van de vijand als barbaars, wreed en duivels) ‘hoort’ bij een totale oorlog.

7.
Feiten: 1. Amerika had Groot-Brittannië en Frankrijk enorme leningen verstrekt voor het bekostigen van de oorlog, en deze landen voorzien van veel militair materieel. 2. Duitsland kondigde de onbeperkte duikbotenoorlog af in reactie op de Britse maritieme blokkade van Duitsland. 3. In Rusland deed de tsaar, tijdens de Februarirevolutie, troonsafstand. 4. Het ‘passagiersschip’ Lusitania, met 128 Amerikaanse staatsburgers aan boord, werd door een Duitse onderzeeër getorpedeerd. 5. In het ruim van de Lusitania werd, in september 2008 (!), een grote hoeveelheid wapens en munitie aangetroffen, bedoeld voor de Britten; de Duitsers hadden dus toch gelijk gehad toen zij beweerden dat het schip ‘admiraliteitsgoederen’ (wapens, munitie, militair materieel) vervoerde.
Vul deze zinnen aan met de bovenstaande feiten: Duitsland vocht begin 1917 aan twee fronten, maar door [...] zou het Duitse leger misschien in volle sterkte aan het westfront kunnen verschijnen. Als Groot-Brittannië en Frankrijk de oorlog zouden verliezen, zou Amerika nooit [...] De Amerikaanse overheid wilde daarom met troepen (in totaal 4,4 miljoen man!) de Entente aan het westfront te hulp schieten, maar veel Amerikaanse burgers waren op de hand van de Duitsers en een meerderheid van de bevolking wilde überhaupt niet dat Amerika zich zou mengen in ‘die Europese oorlog’. Om de publieke opinie achter zich te krijgen, besloot de Amerikaanse regering tot [...]

8.
a. Bij de Entente (ook wel – minder correct – de geallieerden genoemd) kwamen 49 miljoen man onder de wapenen; bij de Centralen 25 miljoen. De Entente-landen hadden circa 892 miljoen inwoners; de Centralen ongeveer 143 miljoen. Ook de economische kracht van de Entente was dus veel groter. Toen de Italianen bij Vittorio Veneto een beslissende overwinning op de troepen van Oostenrijk-Hongarije wisten te behalen (3 november 1918), kwam Duitsland bovendien praktisch alleen te staan.
a. Ondanks de getalsmatige overmacht van de vijanden wisten de Duitsers aan het oostfront te winnen en zich aan het westfront vier jaar lang te handhaven. Een Britse uitvinding maakte uiteindelijk ‘het verschil’. Denk aan hoe de strijd gevoerd werd aan het westfront, en verklaar hoe dat destijds nog primitieve gevaarte voor beweging in de frontlijn heeft kunnen zorgen.
b. Noem de vier belangrijkste landen van de Entente, eind 1915.
c. Noem de drie belangrijkste landen van de Centralen.
d. Noem vier landen (soevereine staten) die als een direct gevolg van WOI op de kaart van Europa verschenen.

9.
Op 11 november 1918 (de 11e van de 11e, om 11 uur ‘s ochtends) zwegen de kanonnen. Ook al stonden zijn troepen nog op Franse bodem, en had geen vijandelijke eenheid de Duitse grens weten te passeren, toch was de oorlog voor Duitsland uitzichtloos geworden, aangezien de verzamelde vijanden een gigantisch overwicht aan manschappen en materieel bezaten. Op de 11e staakte men de gevechtshandelingen; de wapenstilstand werd van kracht. Het ‘gekkengetal’ 11 verwees wellicht naar de waanzin van deze oorlog, maar de dwaasheid was nog niet voorbij. In Versailles werd het vuurtje gestookt dat de wereld opnieuw in brand zou zetten.
a. Het vredesverdrag werd getekend in de Spiegelzaal van het paleis van Versailles. Waarom juist daar?
b. Geef zes bepalingen uit het verdrag (‘dictaat’) van Versailles.
c. Wat hield de Dolkstootlegende in?

10.
Een van de vele bepalingen uit het verdrag van Versailles luidde: [...] erkent Duitsland definitief de opheffing van de verdragen van Brest-Litovsk, evenals alle andere regelingen en overeenkomsten die het met de huidige regering in Rusland gesloten heeft. (Deze bepaling mag je uiteraard niet gebruiken voor vraag 6b.)
a. Hoe kwam het dat Duitsland een afzonderlijke vrede (geregeld in het verdrag van Brest-Litovsk) met Rusland had kunnen sluiten, terwijl dat land tot de Entente behoorde?
b. Waarom was het voor Frankrijk en Engeland zo belangrijk dat het verdrag met die ‘huidige regering’ tenietgedaan werd?

11.
Geen van de betrokken landen kan met recht als dé schuldige aangewezen worden voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. Eigenlijk dragen alle grootmachten ‘van het eerste uur’ (1914) een beetje schuld. Maar ja, na geen enkele oorlog zullen de overwinnaars zich voor een tribunaal laten slepen of aan de schandpaal laten nagelen. Meestal wordt de geschiedenis door hen herschreven. De keizer van Duitsland, de koning van Groot-Brittannië en de tsaar van Rusland waren volle neven van elkaar: alle drie kleinzoons van de Engelse koningin Victoria. Het ‘knokpartijtje’ dat deze vorsten voor ogen stond, ontaardde in een gruwelijke, zich voortslepende oorlog.
Houdt bij de volgende vragen de begrippen Zweibund, panslavisme, ‘warme havens’ en Flottenbau (vlootbouw) in gedachten.
a. Welke twee verwijten kon men Rusland maken?
b. Wat kon men Oostenrijk-Hongarije verwijten?
c. Wat kon men Groot-Brittannië verwijten?

12. wereldkaart
De Duitsers hadden steevast gerekend op een bondgenootschap met Groot-Brittannië. (‘England muss und werd uns kommen.’) Dat was logisch, omdat 1. Duitsland en Engeland warme betrekkingen onderhielden, en 2. de Britten al langere tijd op gespannen voet stonden met de Fransen en de Russen.
a. Verklaar de gespannen verhouding tussen Engeland en Frankrijk. (Denk aan ‘het kruis over Afrika’.)
b. Verklaar de sluimerende vijandigheid tussen Engeland en Rusland. (Denk aan ‘warme havens’, het Suez-kanaal, Brits-Indië.)

13.
Gigantische aantallen gesneuvelde, verminkte en getraumatiseerde militairen; totaal ontwrichte economieën; werkloosheid, armoede, inflatie… Het spreekt vanzelf dat de verliezers én de overwinnaars uiterst ongelukkig waren met de uitkomst van de Eerste Wereldoorlog.
a. Veel Europeanen waren ook in de ban van angst. Angst waarvoor?
b. Overwinnaar Italië had nóg een reden om ontevreden te zijn. Welke?

14.
Via de Duitse loopgraven zijn de kerstman, de kerstboom, het ‘O Tannenbaum’ (‘O denneboom’) en het ‘Stille Nacht, heilige Nacht’ naar het westen gekomen: zinnebeelden of allegorieën voor vrede en beschaving. Maar de loopgraven zelf zijn symbolisch geworden voor de uitwassen van de moderne oorlog. De soldaat in dit ‘spotprentje’ draagt een primitief gasmasker. Wat vindt de tekenaar – denkend aan Darwin – van deze oorlog?

15.
Toeristen deinzen bleek van schrik terug, nadat zij gekeken hebben door de kijkglaasjes van de Ossuaire. In betonnen ruimten liggen daar de schedels met holle ogen, en bergen knekels. Het is een gebouw dat eer moet bewijzen aan meer dan 700.000 doden. Hier concentreerde zich alle heldenmoed die beide kampen konden opbrengen. Er gapen reusachtige spelonken in de fortificaties, veroorzaakt door het zware geschut dat in de strijd werd geworpen. Alleen al op de ‘doodskist’ fort Douaumont zijn 80.000 granaten afgevuurd.
a. De Duitsers spraken van ‘die Knochenmühle’ (de bottenmolen/vergruizer). Welke slachting (de meest verschrikkelijke, helse slag uit de oorlog) bedoelden zij? Noem de stad én het jaar.
b. ‘Falkenhayns Soldaten siegen sich zum Tode.’ (Falkenhayns soldaten zegevieren zich de dood in.) Leg uit wat de Duitse opperbevelhebber Falkenhayn op ‘uitgerekend’ die plek beoogde met de zware artilleriebarrages en niet aflatende aanvallen.

Liefde in de Griekse Oudheid

admin — Fri, 11 Nov 2011 00:46:25 +0000

De liefde voor jongens in de Griekse Oudheid

HO PAIS KALOS

Ho pais kalos: de jongen is mooi. Over homoseksualiteit wordt tegenwoordig niet meer gefluisterd. De media brengen manmoedig homo’s in beeld: een voorste gelid van nichten en allerlei extravagante types. Goede bedoelingen ten spijt, brengen zij met een dergelijke reidans van flikkers niet de homoseksualiteit in kaart. Bestaat dé homo? Volgens veel journalisten en fotografen wel, maar de herkenbare homo is net zoiets als de herkenbare Ajax-supporter.

[drs. JASON VELTMAAT]

Als we de Gordiaanse knoop van vooroordelen en misvattingen willen doorhakken, moeten we ons verplaatsen op de kaart en in de tijd. Laten we beginnen bij Achilles, de beroemdste en meest vechtlustige homo uit de geschiedenis. Hij was trouwens een wapenbroeder van Ajax. En laten we eindigen bij Alexander de Grote, de meest ‘aanvallige’ homo. Hij had de wereld aan zijn voeten.

Meteen op de eerste bladzijde van K. J. Dovers Greek homosexuality treffen we deze stelling aan: ‘De Griekse beschaving verschilde van de onze in haar bereidheid om de afwisseling van homoseksuele en heteroseksuele voorkeuren in hetzelfde individu te erkennen, en in haar onvoorwaardelijke afwijzing van de gedachte dat die afwisseling in coëxistentie bepaalde problemen zou kunnen opleveren voor het individu of de maatschappij.’
Het ligt nogal gevoelig in de christelijke Europese cultuur, maar ook de hedendaagse jongen is gedurende een korte of langere fase ontvankelijk voor zowel homo-erotische als hetero-erotische prikkels. Tal van onderzoekers hebben beweerd en aannemelijk gemaakt dat de meeste jongens een wisselvallige seksuele ontwikkeling doormaken waarin zij zich meer dan eens in lichamelijke zin aangetrokken voelen tot seksegenoten. ‘Voor Griekenland gold dat de dubbelzinnelijke fase die de meeste jongens doorlopen, verlengd werd,’ aldus Antony Andrewes in zijn Greek society.

Overigens moet de veelbeschreven Griekse homoseksualiteit eigenlijk pederastie heten, of nog beter ephebofilie: het object van de lustgevoelens was vrijwel altijd een jongen in zijn tienerjaren, ongeveer van 14 tot 19 (de eromenos); de minnaar (de erastes) was meestal een – in onze ogen – volwassen man. Overigens werd destijds een man pas op zijn dertigste beschouwd als een volwassen iemand; bij de Romeinen was een adolescens tussen de zeventien en dertig. Ook zo’n adolescens kon een tienerjongen als eromenos hebben.

Voortreffelijk
De fysieke schoonheid of aantrekkelijkheid van een jongen speelde – uiteraard – een belangrijke rol; talrijke marmeren en bronzen beelden van blote jongens (kouroi) tonen dat aan. Maar ook de geschreven bronnen getuigen van een onverholen bewondering voor mooi gebouwde jongenslijven. Zo vraagt de wijsgeer Socrates aan Kritias welke jongen in Taureas’ worstelschool de meest voortreffelijke is. Het antwoord komt onmiddellijk binnen in de adorabele vorm van Charmides. Iedereen geraakt in verwarring en vervoering door de schoonheid van deze knaap; iedereen is verliefd (eran) op hem. ‘Wat denk je van die knaap, Socrates?’ vraagt Chaerephon. ‘Heeft hij geen mooi gezicht?’ – ‘Wonderbaarlijk mooi.’ – ‘Welnu, als hij zijn naakte lichaam toont, vergeet je volledig dat hij ook nog een gezicht heeft. Zo overweldigend mooi is hij om naar te kijken.’

Het voyeurisme krijgt een iets minder verheven benadering in Aristophanes’ Wespen: Philokleon noemt bij de voordelen van het optreden als jurylid het kijken naar de genitaliën van de knapen wier leeftijd (achttien jaar; van belang inzake de burgerrechten) in twijfel wordt getrokken. En waarschijnlijk zal het weinigen verbazen dat de Grieken ook met betrekking tot de penis een schoonheidsideaal hadden: hij was slank, niet te groot, met een vrij lange voorhuid die voorbij de eikel tuitvormig toeloopt.
Zoals gewoonlijk staat de benadering van Plato op een filosofisch plan. In zijn Symposion laat hij door enkele personen, in een gezelschap van intellectuelen, de liefde beredeneren. ‘Ik kan voor een jongen geen grotere weldaad bedenken dan een trouwe minnaar te hebben vanaf zijn vroegste jeugd, of voor een minnaar om een trouwe geliefde te hebben,’ zegt Phaedros. ‘Schaamte voor het schandelijke en eerzucht voor het schone staan bij hem voorop [...] want het zou ondraaglijk zijn voor een man die liefheeft, om door zijn geliefde gezien te worden wanneer hij in de strijd het gelid verlaat, of zijn wapens wegwerpt, dan door alle anderen.’ – Deze overweging heeft de Thebanen ertoe gebracht om hun elite-legeronderdeel samen te stellen uit louter erastes-eromenoskoppels. Bij Tegyra versloeg deze Heilige Schare een Spartaans (!) leger dat driemaal zo groot was; bij Leuctra bevocht dit elitekorps een beslissende zege op Sparta. Bij Chaeroneia (338 v.C) sneuvelden zij tot de laatste man tegen de Macedonische koning Philippos II en zijn zoon Alexander, de latere Alexander de Grote. Nog steeds staat de imposante Leeuw van Chaeroneia op hun grafheuvel.
Socrates maakt onderscheid tussen mannen die een lichamelijke scheppingsdrang hebben en mannen die een scheppingsdrang in hun ziel hebben. De eersten wenden zich meer tot vrouwen, en zijn in die richting verliefd, want door het verwekken van kinderen verwerven zij onsterflijkheid en nagedachtenis. De anderen, die inzicht, bezonnenheid, rechtvaardigheid en alle overige deugden willen voortbrengen, zullen het schone zoeken om daarin te verwekken (dus jongens). In hun scheppingsdrang vinden zij immers meer behagen in schone lichamen dan in lelijke, en als zij daarin een edele en welgeschapen ziel aantreffen, begroeten zij de vereniging van die twee met warmte. Het beminnen van één mooi lichaam moet, volgens Socrates, echter wel leiden tot vooruitgang: de ontvankelijkheid voor de schoonheid van één jongen kan door extrapolatie tot de perceptie van absolute schoonheid leiden. Van de schone lichamen tot de schone aspiraties; van de aspiraties tot de wetenschappen; om van de wetenschappen ten slotte te geraken tot kennis van dat ene schone zelf. (Volgens de pure esthetische maatstaven was een welgevormde jongen, de kalos, mooier dan een goedgebouwd meisje. Bovendien werd op het gebied van deugden een meisje of vrouw niet voor vol aangezien.)

Elite
‘Daar ik dacht dat hij het in ernst had voorzien op mijn schoonheid, beschouwde ik die als een buitenkansje en mijn wonderlijk geluk, omdat het mij te beurt zou vallen alles te horen wat Socrates wist, als ik hem ter wille was,’ aldus de latere generaal en politicus Alcibiades, die zichzelf graag als de eromenos van de oude wijsgeer gezien had. Dienst en wederdienst, zogezegd. Van mooie jongens werd verwacht dat zij hun lijf en vriendschap gaven aan de voortreffelijke man, niet aan de agrios, de door dierlijke instincten gedreven ‘wildeman’.
Een dergelijke filosofische benadering vinden we natuurlijk alleen in de kringen van mannen die zich zulke romantische verhoudingen konden veroorloven. De ware pederastie, ofwel knapenliefde, vinden we voornamelijk binnen de aristocratische elite. We mogen ervan uit gaan dat langs de lijnen van de palaistra (waar de jongens bloot worstelden en om het verst sprongen) en rondom het gymnasion de ‘platvloerse’ lustgevoelens de overhand hadden.
Integratie en superioriteitsgedrag zijn sleutelwoorden voor de pederastie die in brede lagen van de bevolking plaatsvond. In Griekenland kwamen homoseksuele handelingen bovenal voor in de rituelen rondom het volwassen worden: de jongens moesten eerst door een pederastische fase heen alvorens zij als man geaccepteerd werden.
Dat gebeurde natuurlijk ook in andere tijden en culturen. De historicus Ammianus Marcellinus (4e eeuw n.C) vertelt dat de jongens uit de stam der Taifali (Goten) aan pederastische verhoudingen onderworpen bleven tot zij hun eerste everzwijn of beer gedood hadden. In het 19e-eeuwse Albanië legde men de seksuele voorlichting in jonge handen: zestienjarige jongens moesten elk een intieme relatie aangaan met een twaalfjarige knaap. Praktijkonderricht, zonder twijfel. In het klassieke Sparta kregen alle jongens van twaalf een minnaar toegewezen die tussen de twintig en dertig was. Jongens die hiervan niet gediend waren, konden rekenen op hoge boetes.
De gang van zaken tijdens een initiatierite op Kreta is overgeleverd door Ephoros (4e eeuw). De jongens die hun kindertijd achter zich gelaten hadden, werden ontboden naar een mannensociëteit (andreion), alwaar zij pagediensten moesten verrichten. Een enigszins appetijtelijke jongen kon erop rekenen dat hij op een gegeven ogenblik door een van de mannen ‘ontvoerd’ zou worden. De man maakte tijdig bekend wat hij van plan was, zodat de verwanten van de jongen een achtervolging in scène konden zetten die uiteindelijk zou eindigen bij de sociëteit. Hier werden geschenken uitgewisseld, waarop de man en de jongen zich twee maanden lang terugtrokken op het platteland en hun dagen vulden met jagen en plezier maken. Aan het einde van die periode gaf de man aan de jongen een krijgersmantel, een os en een wijnbeker, waarmee diens opname in de gemeenschap der mannen een feit was.

IJzer scherpt ijzer
Initiatie is een belangrijk aspect van homo-erotisch gedrag. Tal van jongens die gekozen hebben voor de viriele sfeer van jongensinternaten, ongemengde corpora en marineschepen, hebben aan den lijve ondervonden dat testosteron bakens kan verzetten. Ontgroening, ‘coördinatie’ of kennismaking; het is van oudsher een confrontatie tussen twee klassen: zij die er al zijn en zij die net komen kijken. De ontgroening betekent altijd een stap voorwaarts, een ‘rite de passage’, een opname in de gemeenschap. De coördinatieperiode is de laatste etappe in de ‘tour de jeune âge’.
Tegenwoordig komen de deelnemers in het kennismakingsproces pas aan het einde van die etappe bij elkaar, waarbij de eerder gestarte jongemannen de ‘nuldejaars’, ‘feuten’ of ‘novici’ met meer of minder uitbundig vertoon over de streep trekken. In zeker opzicht ging men bij de Grieken uit de oudheid gewetensvoller te werk. Gedurende het opgroeien werd de jonge knaap al opgenomen door een oudere jongen of een man. Griekse jongens werden vroegtijdig onder de vleugels van de moederkloeken vandaan gehaald; zonder dat zij de gelegenheid kregen om te vluchten in de koesterende omhelzing van een vriendin. Zij werden mannen in het perk van de agon, de vergelijkende, sportieve strijd; zij moesten zich voortdurend meten met andere jongens – hun gelijken. Spieren, lichamelijk kunnen, inborst, moreel en moraal… Zij werden omgeven door rolmodellen en mededingers. De liefde was geen uitweg, maar een verdienste.

Alleen degenen die deel uitmaakten van de gemeenschap konden deelnemen aan een religieus ritueel. Inwijdingen waren inherent. Een groep van gelijken benadrukte tijdens de godsdienstige beleving de onderlinge solidariteit tegenover het goddelijke. Ook personen die weinig met elkaar gemeen hadden, stonden schouder aan schouder in het aangezicht van de goden. De offerende groep was een aftekening van de gemeenschap, met een vaste hiërarchie en rangorde, maar vooral met het gevoel van participatie, hetgeen hen op niet te miskennen wijze tot gelijken maakte.
De vorming van aankomende generaties lijkt bijna de voornaamste functie van religie, daar waar het ritueel zich in belangrijke mate concentreert op de introductie van adolescenten in de wereld van de volwassenen. Daarbij hoort ook een introductie in de seksualiteit.

Puritanisme
Wat de kring van welgestelden en wijsgeren in Athene voor ogen stond, was een langduriger en vruchtbaarder relatie tussen erastes en eromenos. Plato werd er zich allengs van bewust dat de rede en de liefde convergeren in een punt waar de twee samensmelten. Wijsbegeerte was voor hem geen bezigheid die in eenzame meditatie beoefend moest worden, en het was geen discipline die door een meester ‘ex cathedra’ aan zijn leerlingen onderwezen moest worden: het was een dialectische voortgang die heel goed kon beginnen bij de ontvankelijkheid van een man voor de sensuele uitstraling van een jongen, een knaap in wie schoonheid van lichaam en schoonheid van ziel verenigd waren.
Er zijn veel teksten uit Plato’s tijdperk bewaard gebleven waarin het toegeven aan homoseksuele neigingen afgekeurd wordt. De houding van de toenmalige Grieken schijnt tweeslachtig te zijn geweest, maar dat had weinig te maken met ‘exclusieve’ lustgevoelens voor de andere sekse. De afwijzing van pederastie kwam doorgaans voort uit aversie tegen de reactionaire krachten binnen de Atheense samenleving. Pederastie werd immers met veel tamtam bedreven door de vijanden van de Atheense democratie: de vaak Sparta-gezinde elite; verdedigers van de oligarchie.
We kunnen trouwens vrij eenvoudig beargumenteren dat veel van de mannen die zich aangetrokken voelden tot jonge jongens, overwegend bi- of heteroseksueel waren. Knapen hebben immers nog niet de kenmerkende gelaatstrekken, noch de lichaamsbouw, van een man; de kenmerken waarvoor echte homo’s vallen. De natuur heeft ervoor gezorgd dat mooie, maar weerloze jongens niet als concurrenten gezien worden door mannen die instinctief hun harem of territorium verdedigen. Een groot aantal jongens heeft zelfs de volle rode lippen van een vrouw; een duidelijk seksueel lokkertje. De interesse van een erastes voor een eromenos was evenwel vooral gebaseerd op esthetische en filosofische overwegingen: een jongen is het mooiste wezen; de meest eervolle en eerbare prooi; de meest vruchtbare voedingsbodem voor wijsheid.
Een zeer belangrijke reden om de lichamelijke liefde voor epheboi met misnoegen te bekijken, was gelegen in het opkomende puritanisme, waarvan men in onze eeuw nog steeds niet bekomen is. De mens werd steeds nadrukkelijker voorzien van een occulte ‘ik’ met een goddelijke oorsprong. Velen gingen de ziel beschouwen als gevangene van het lichaam; alles wat met die kerker van doen had, met name lustgevoelens, diende genegeerd en onderdrukt te worden. Dierlijke driften konden geen genade vinden in de fobische, vreugdeloze ogen van degenen die het (omni)potente vreesden.
Verdoemenis uitspreken over heteroseksueel verkeer kon uiteraard niet: het voortbestaan van de menselijke soort hing af van paring. De functionele (!) geslachtsgemeenschap tussen man en vrouw werd dan ook schoorvoetend getolereerd; al het andere werd afgedaan als pure lust – dus dierlijk. Het toegeven aan masturbatie, pederastie en homoseksualiteit stond voor de aanhangers van de nieuwe leer gelijk aan het veronachtzamen van de hogere ik en de verlangens van de zuivere ziel.

Omstreeks 700 v.C had de mens geen ziel; men was zich daar althans niet van bewust. Homeros gaf de mens een psyche; dat ‘iets’ was een voorwaarde voor leven, maar zij oefende geen invloed uit op de geestelijke (psychische) of lichamelijke (somatische) gesteldheid. Homeros had het tevens over de thumos, een soort levend, zelfstandig orgaan dat de mens kon manipuleren en dirigeren. Het hiernamaals was een kille onderwereld waar slechts afspiegelingen of ‘apparitions’ van de gestorvenen doolden. De lichamelijke zielen stierven met het lichaam. En laten we de woorden van Sappho niet vergeten: ‘Sterven is euvel; zo toch wezen de goden uit, want anders waren zij zelf gestorven.’
Aan het einde van het archaïsche tijdperk, een periode van toenemende persoonlijke onafhankelijkheid door het verdwijnen van de aristocratische hegemonie, nam men niet langer genoegen met zo’n triest vooruitzicht. Halverwege de 5e eeuw werd de psyche onsterflijk gemaakt en vond teven een versmelting van psyche en thumos plaats: de nieuwe psyche werd het centrum van het bewustzijn; daarover spraken Socrates en Plato toen zij het hadden over het opvoeden van de ziel.
Volgens Plato blijven de lichamen op aarde en verdwijnt de ziel ‘in de lucht’. Aan die ziel werden steeds meer krachten toegeschreven. Voorheen was er geen sprake van een metafysische status; de ziel was niet de onwillige gevangene van ons lijf, zij was het leven, de ‘geest’ van ons lichaam. Men ging echer geloven in een losmakelijke ziel, een ziel met een goddelijke oorsprong die het lichaam (soma) zou overleven.

Orphisme
In de 5e en de 4e eeuw vóór het begin van de christelijke jaartelling verscheen een allegaartje van geschriften op de markt onder het pseudoniem Orpheus. De strekking van die penvruchten kwam hierop neer: 1. Het lichaam is de kerker van de ziel; 2. De mens moet vegetarisch leven.
Bij dat ‘orphisme’ hoort het denkbeeld van de Titaanse Zonde, waarin de vraag ligt besloten: Hoe komt het dat een goddelijke ‘ik’ (psyche, daemon) aan zonde onderhevig is en moet lijden? Het antwoord vinden we in een aetiologische mythe. Het kind Dionysos werd in deze verklarende mythe door de Titanen gevangen genomen en verorberd. Onmiddellijk daarop werden zij door de straffende bliksem van Zeus vernietigd. Van de rook die uit hun as opsteeg, ontsprong het ras der mensen. Dit ras heeft dus de afschuwelijke zondige inborst van de Titanen, maar tevens een heel klein beetje goddelijke zielmaterie: de ‘esse’ van Dionysos, aanwezig als occulte ‘ik’.
Het hart van Dionysos was door Athena gered, door Zeus ingeslikt, waarna door hem bij Semele de derde Dionysos verwekt werd: de Verlosser.
Het lichaam als kerker… Niet iets om te koesteren of lief te hebben. Maar tegen bepaalde vormen van homoseksueel gedrag werden ook heel zakelijke argumenten aangevoerd. Aeschines maakte een belangrijk onderscheid: ‘Het liefde opvatten voor degenen die mooi en eerbaar zijn, definieer ik als een emotie (pathos) die ervaren wordt door een ziel vol genegenheid (philanthropos) en sympathie, maar ruw wangedrag omwille van een geldelijke beloning past enkel een zelfgenoegzame (hubristes) en onopgevoede man. Het is in mijn ogen mooi en eervol om het object van eros te zijn zonder bedorven te worden, maar schandelijk om jezelf te prostitueren uit begeerte voor geld.’ Hij bedoelde de pornoi, de knapen die toegaven aan seks vanuit hebzucht. Het is mooi om het object van begeerte te zijn, maar abject om rond te lopen met een prijskaartje aan je piemel.

Mannen die zich ooit geprostitueerd hadden, mochten geen bestuurlijke functies bekleden. De politieke motieven van een man die blijkbaar gekocht kon worden, waren immers niet te vertrouwen. Hieruit kunnen we ook het verschijnsel van de vlucht en achtervolging verklaren: een jongen werd niet geacht zich zomaar te geven. Wellustig gedrag werd hem overigens ook niet gemakkelijk gemaakt, want zijn vader liet doorgaans een wakend oog op hem houden door slaven met strikte opdrachten. Potentiële minnaars werden ontmoedigd. Volgens zorgzame papa’s konden zuivere, eerzame bedoelingen zich slechts door beproevingen openbaren.
Pausanias stelt in Plato’s Symposion nadrukkelijk dat de erastes die voornamelijk het lichaam van de jongen liefheeft, zijn belangstelling zal verliezen wanneer de jongen ouder wordt. Maar de erastes die liefde heeft opgevat voor het karakter van de eromenos zal zijn leven lang een goede vriend blijven, ook al houdt het beminnen op zodra de knaap een baard krijgt. De Grieken volgden de natuur: de baby, kleuter en kind zijn toegerust om vertedering op te wekken, zodat zij niet gegeten of simpelweg gedood worden door mannetjesdieren van de eigen soort; tienerjongens die kansloos zijn tegenover volwassen mannen in de strijd om territorium en dominantie, overleven dankzij hun (onbewuste) sensuele uitstraling. Volle rode lippen; een gladde, nog niet-hoekige kaaklijn; een rank gespierd, nog niet te sterk lichaam… Aantrekkelijke objecten, geen agressie opwekkende concurrenten. Het was de erastes in de publieke opinie toegestaan om zich ondergeschikt te maken (nalopen, geschenken geven) aan zo’n jongen. De eromenos werd geacht toe te geven aan degene die hem voor wat betreft zijn verstand en karakter kon verbeteren.
De vriend bezette een belangrijke plaats in het leven van de opgroeiende jongen (pais). Hij verdiende een prominent plekje naast de ouders en de professionele leermeesters. De jongen werd in de klassieke Griekse gemeenschap aanbeden in brons en marmer, maar ook zijn karakter werd met zorg omringd. De vriend markeerde de weg naar de volwassenheid.

Discriminatie
‘Jongens denken allen maar aan seks.’ Dat is waar, en het verklaart gedeeltelijk de promiscuïteit van homo’s. Maar niet iedereen is ‘vrijblijvend’ homo. Wat te denken van de vele met vrouwen getrouwde mannen die eigenlijk… Wat te denken van de macho’s en houwdegens die stiekem ‘call-boys’ laten opdraven? In het aidstijdperk is schrijnend duidelijk geworden dat schone schijn heel ver kan gaan: sommige van de grootste vrouwenjagers en ‘echte kerels’ van het filmdoek bleken buiten het oog van de camera en de publiciteit heel anders geaard te zijn. Op hun sterfbed stopte het acteren.
‘Der deutsche Junge muss schlank und rank sein, flink wie ein Windhund, zäh wie Leder und hart als Kruppstahl,’ zei Adolf Hitler. Zelf schijnt hij geen erotische belangstelling gehad te hebben voor jongens, maar binnen de nazitop was dat anders, getuige de volgende beschrijving van de Stabswache waarmee Reichsjugendführer Baldur von Schirach graag ten tonele verscheen: [...] ‘vierzig schlanke, blonde, ungewöhnlich schöne Jungens von 14 bis 18 Jahren, in schwarzen Stahlhelmen und kurzen, stramm sitzenden Höschen, halb Krieger, halb Knaben. Keine Tanzmädelgruppe im Varieté kann hübscher und eleganter aussehen als diese Stabswache mit ihren kurzen Höschen und halbnackten Beinen.’ (Hans Siemsen, Die Geschichte des Hitlerjungen Adolf Goers) – In het Derde Rijk werden de ‘nichten’ vervolgd; niet de stoere, volbloed mannen die ontvankelijk waren voor de schoonheid van kouroi en epheboi.
De promiscuïteit van homo’s heeft discriminatie – op basis van puritanisme/religie – in de hand gewerkt, maar de Paus ‘verbiedt’ om dezelfde reden zelfbevrediging en het gebruik van voorbehoedsmiddelen. Nogmaals, in de ogen van de kerk mag seks – redenerend vanuit een heilig beginsel – slechts onder één voorwaarde: het moet de voortplanting dienen. Als het alleen gaat om lustgevoelens en genot, begaat men een zonde. Het dierlijke – zonder een verheven doel – is zondig.
De voorkeur voor jongens in het oude Griekenland was gestoeld op esthetische, filosofische, rituele en maatschappelijke overwegingen; voor veel hedendaagse pederasten en biseksuelen zal het niet anders zijn. Maar de mens zoekt veiligheid in groepen; het zich afzetten tegen buitenstaanders bevordert het gemeenschapsgevoel binnen de eigen groep; derhalve het gevoel van geborgenheid. Vooral de zwakkeren binnen zo’n groep onderscheiden zich door discriminerend gedrag jegens andere (kleinere) groepen; zijzelf staan immer in de hoek waar meestal de klappen vallen. Zij zoeken naarstig naar een andere ‘Prügelknabe’ of ‘whippingboy’. ‘Zondebok’, zeggen we in Nederland.

Zie ook: galerie gallery HO PAIS KALOS

Zie ook: GENERATIEKLOOF (pdf)

Geschiedenisonderwijs

admin — Fri, 11 Nov 2011 00:42:12 +0000

VAN AVER TOT AVER

Het schoolvak Geschiedenis bestaat niet (!) uit het leren van jaartallen en definities. Het verleden bestaat niet uit louter feitjes, rijtjes en begrippen. De historie is een constructie, een ambachtelijk in elkaar gezet verhaal van historici. Aan de orde komen: causaliteit, standplaatsgebondenheid, objectiviteit…

[drs. J. VELTMAAT]

De Geschiedenis is dus ook een debat zonder einde. Geen twee historici zijn het helemaal met elkaar eens. Dat maakt volgens sommigen het vak Geschiedenis onwetenschappelijk; het zij zo. Het gaat ons immers niet om formules, noch om jaartallen of andere ‘blote’ feitenkennis. Het gaat ons om het leerproces dat van iemand een zelfstandig denkend mens moet maken; een mens die op zoek gaat naar de ware aard van gebeurtenissen; een mens die zal trachten de ‘waarheid’ te achterhalen, in het besef dat er niet zoiets is als één waarheid.
In het geschiedenisonderwijs zal iedere docent zijn eigen ‘invalshoek’ hebben: de één vindt sociaal-economische aspecten belangrijk, de ander zal veel nadruk leggen op machtspolitieke factoren, weer een ander zoekt voortdurend naar geostrategische overwegingen. De één is van mening dat een groot man als Napoleon de geschiedenis naar zijn hand zette, de ander zal volhouden dat deze keizer slechts ‘een product was van de omstandigheden’.

Het is evident dat die twee docenten andere vragen aan hun leerlingen zullen stellen (en andere antwoorden zullen verwachten). Dat is niet erg. We streven er immers naar dat leerlingen een eigen mening gaan vormen.
Het doel van geschiedenisonderwijs is bestaansverheldering. Het gaat dus niet louter om feitenkennis. Voor elke school is de stelling van Pythagoras dezelfde; de betekenis van Marx niet.

Inzicht
Al ruim honderd jaar lang is de discussie gaande tussen degenen die een positivistische visie op de historische verklaring hebben, en zij die een hermeneutische visie hebben. De geschiedenis gehoorzaamt, volgens de hermeneuten, niet aan wetmatigheden: zij wordt gemaakt door het verhaal van de historici. Voor natuurwetenschappers zal dat een gruwel zijn.
Natuurlijk, er zijn genoeg rijtjes en ‘formuleringen’ in een schoolboek te vinden waarnaar geschiedenisdocenten gezamenlijk kunnen vragen, maar het deel van het schoolexamen dat betrekking heeft op het aanleren van vaardigheden, zal per school moeten verschillen, want het is docentgebonden. Tijdens het CSE toetst men, naast de kennis die louter op de leerboeken betrekking heeft, de vaardigheden die de leerlingen dankzij de inspanningen van individuele docenten hebben verkregen. Een hedendaagse geschiedenisleerling moet kunnen omgaan met begrippen als causaliteit, continuïteit, standplaatsgebondenheid, feiten en meningen.

HET IS GOED LIEGEN OP EEN AFSTAND

Het moment dat de mens als ‘nu’ ervaart, beslaat volgens psychologen slechts een vijftigste deel van een seconde. Het ‘heden’ duurt natuurlijk veel langer: zo lang als ‘vandaag’ of ‘anno 2010′. Met contemporaine (= hedendaagse) geschiedenis bedoelen we doorgaans een mensenleeftijd. Ergens trekken we, tussen onze tijd en wat er aan vooraf ging, een scheidslijn: een kunstmatige en dubieuze grens.
Het is een willekeurige grens, want de mens leeft gelijktijdig in drie werelden: de wereld die was, de wereld die is en de wereld die zal zijn. Elke nieuwe (belangrijke) ontdekking met betrekking tot het verleden verandert onze kijk op het heden, en onze verwachtingen ten aanzien van de toekomst.
Het heden geeft ZICHT op de ons omringende werkelijkheid, het verleden geeft INZICHT. Alleen de onnozelaar blijft steken in zijn eigen hedendaagse wereld: een immense leegte. De ontwikkelde mens leert dagelijks van andermans ervaringen, van andermans belevenissen. Kennis en inzicht verwerven we dankzij de medemens. Wij doen ons voordeel met de ervaringen – met het verleden dus – van anderen.

Echo’s
De menselijke samenleving is een doolhof waarin niemand zonder een groot aantal gidsen de (goede) weg kan vinden. Die gidsen (ouders, vrienden, docenten, schrijvers en andere bemoeizuchtige lieden) staan te wachten op kruispunten en splitsingen. Waar geen gidsen meer staan, omdat zij overleden zijn, moeten we gebruik maken van sporen. Daar zwerven historici, de spoorzoekers, op zoek naar vergeten gangen en kamers.

Overal in dat labyrint van het menselijk bestaan klinken de echo’s uit het verleden. Overal staan en liggen de stille getuigen van era’s perdu (de overblijfselen, restanten en ruïnes van verloren tijdperken). Historici zijn tolken voor de generaties wier taal niemand meer spreekt.
Bovenal zijn historici rondleiders: zij laten de gevolgen zien van oorlog; van economische rampspoed; van etnische en religieuze tegenstellingen; van nationalisme; van diplomatieke misverstanden en politieke besluiteloosheid; van demagogie en maatschappelijke desinteresse. De geschiedenis is een etalage van menselijk falen. Zij die niet waarnemen en vergelijken betalen dikwijls een dure prijs. Wie de geschiedenis vergeet, is gedoemd de fouten uit het verleden te herhalen. Het woord aver (nakomeling) is weliswaar in onbruik geraakt, waardoor het onnozele ‘van haver tot haver’ kon ontstaan, en vervolgens het opgeleukte ‘van haver tot gort’, maar wie maalt daarom, zolang de kinderen hun voorouders in ere houden.
In ons woord periode (peri = rond) zit het besef verborgen dat de geschiedenis zich telkens herhaalt. Historische verschijnselen en ontwikkelingen komen telkens terug in een geëvolueerde vorm; zij komen terug in de ‘eeuwige kringloop’ waaraan de hele natuur gehoorzaamt: de kringloop van bloeien, verwelken, sterven en opnieuw ontkiemen. Soms is het opnieuw ontkiemen van een afgestorven beschaving of verloren cultuur overduidelijk: na het ‘herfsttij van de Middeleeuwen’ volgde de Renaissance (van rinascita, rinascimento = wedergeboorte).
Meestal is de wederkeer wat minder dramatisch en mondiaal. In het Athene van Plato en Alcibiades, bijvoorbeeld, keerden de beter opgeleide Atheense jongelingen zich af van de maatschappij. Zij leefden louter voor het ‘nu’. Behoeften moesten volgens hen onmiddellijk bevredigd worden. Zij keken hooghartig neer op zelfbeperking en matiging. De greep van traditie op de samenleving verzwakte. Normen en waarden verdwenen. Alles wat te maken had (en heeft) met het vertrouwen in voortgang en vooruitgang, en met het geloof in continuïteit, verloor aan kracht. Klinkt dat bekend in de oren, ruim 2400 jaar later? Door de maatschappelijke omstandigheden van toen en nu met elkaar te vergelijken, krijgen we meer inzicht in hedendaagse ontwikkelingen. ‘De geschiedenis herhaalt zich, zo of bijna zo,’ zei Thucydides, de vader van de geschiedschrijving.
Het menselijk bestaan zit ingewikkeld in elkaar. Voor het omgaan met apparaten en natuurwetten is een antwoord op de vraag ‘Hoe werkt dat?’ voldoende. Dankzij gebruiksaanwijzingen en handleidingen kunnen we leven en overleven. Zwaartekracht, elektriciteit, rente… We hoeven niet eerst zelf van een toren te springen; we hoeven niet eerst zelf giftige paddestoelen te eten, want andere mensen vertellen ons ongevraagd waar het gevaar op de loer ligt. De mens is een groepsdier, een sociaal dier.
Vaardigheden, ambachten, formules… Het is een kwestie van kopiëren. Een leermeester volstaat: hij draagt zijn kennis over. Maar voor het zelfstandig leren denken, hetgeen nodig is voor het verkrijgen van een eigen moraal, voor het veroveren en consolideren van een eigen geestelijk territorium (eigen opvattingen, waardeoordelen en beginselen), en voor wijsheid (!) is kennis van het verleden onontbeerlijk.
Het menselijk leven bestaat immers niet alleen uit formules en handleidingen. Zelfs een kind vraagt al naar het waarom van oorlogen en revoluties; van armoede en slavernij; van discriminatie en rassenhaat. Een jong iemand kijkt – als het goed is – met verwondering naar kastelen en paleizen; tempels en kathedralen; stadsmuren en slotgrachten; triomfbogen en monumenten. Tenzij we het hebben over de werking van een apparaat of van een natuurkundige wet, moeten we in de geschiedenis duiken voor een antwoord. Het ‘waarom’ en het ‘waardoor’ liggen altijd in het verleden. Wat is een natie? Wat is democratie? Wat is imperialisme? De antwoorden blijven lege definities, zolang de ontstaansgeschiedenis van die fenomenen niet begrepen wordt.

Standplaats
Historia is Latijn voor onderzoek. Geschiedkundigen (historici) zoeken in het verleden naar een verklaring voor het heden. Het vak Geschiedenis heeft slechts één doel: bestaansverheldering. Historici hebben ervoor gezorgd dat allerlei aspecten van het menselijk leven begrijpelijk werden en (dus) een betekenis kregen. Zij blijven dat doen, want de geschiedenis is een ‘gebeuren’: het verleden ligt niet vast. Elke generatie heeft een eigen kijk op het verleden. Elk mens heeft een eigen standplaats.

Iemand die niet is opgegroeid in een klimaat van politieke en religieuze indoctrinatie, staat erg ver weg van fundamentalisme. Iemand die niet heeft blootgestaan aan het onrecht van Versailles, de crisis van de dertiger jaren, de propaganda van Goebbels en de bijna onweerstaanbare verlokkingen van de Hitler Jugend, staat erg ver weg van de uitwassen van het Nationaal-Socialisme.
Wat is mijn eigen standplaats? Wat zijn mijn opvattingen en vooroordelen? Waar komen mijn waarden en normen vandaan? Waar komt mijn mening vandaan? Dat zijn vragen die elk mens zich moet stellen, voordat hij uitspraken doet over een andere cultuur, of over mensen die leefden in een andere tijd. Kennis van de geschiedenis voorkomt menig vooroordeel.

Journalistiek
We weten het allemaal, sinds het Rationalisme: een mens moet afgaan op feiten. Maar wat is een feit? Lang niet altijd wat in de krant staat. Niet voor niets luidt een oud gezegde: De almanak en de krant zijn de leugenzakken van het land. Journalisten hebben vaak een bedoeling met wat zij opschrijven. Veel verslaggevers zijn partijdig, bevooroordeeld en vooringenomen.
Het ligt trouwens niet in de aard van de mens om objectief te zijn, dus elk verhaal moet met argwaan bekeken worden. Filosofen maken al eeuwenlang onderscheid tussen de realiteit (ontologie) en ons beeld van de realiteit (fenomenologie). Zij weten dat elk mens met zijn eigen ogen kijkt, met zijn eigen verstand. De Franse filosoof Descartes, levend in de zeventiende eeuw, stelde dat het subjectieve bewustzijn het palet is waarmee de kenbare realiteit wordt geschilderd. Een onderscheid dus tussen subject (degene die waarneemt) en object (het waargenomene). Subjectiviteit en objectiviteit; mooie woorden voor onwaarachtig en waarachtig? Dat valt te bezien.

ZODRA MENSEN GAAN SCANDEREN, STOPPEN ZE MET DENKEN

Voetangels
Historici moeten uitzoeken wat in het nabije of verre verleden daadwerkelijk gebeurd is. Daarbij stuiten zij op veel hindernissen. Neem het verslag van een ooggetuige. Bestond er zoiets als een ooggetuige van de slag om Stalingrad? Of de veldslag bij Kursk (2 miljoen man en 6000 tanks op het slagveld)? Niemand kon alle uithoeken van dat enorme slagveld overzien. Niemand was overal tegelijk. De historicus kan zich later slechts een beeld scheppen door tal van waarnemingen, feiten en gevolgtrekkingen bij elkaar op te tellen en in te passen.
In het dagboek van iemand die tijdens de Franse Revolutie leefde, lezen we: ‘Koning Lodewijk is door het gepeupel vermoord.’ Een ander dagboek geeft een sterk afwijkende lezing: ‘Burger Capet is door de beul terechtgesteld.’ De twee schrijvers stonden op hetzelfde plein, maar elk in een ander ‘kamp’. Het is een feit dat daar, op dat plein, destijds een man, genaamd Capet, onthoofd is; een man die voorheen koning van Frankrijk was. Woorden als ‘vermoord’ en ‘terechtgesteld’ zijn subjectief.
De taal is een veld vol met voetangels. Het woord ‘tiran’ bijvoorbeeld, is in onze tijd een zeer negatieve kwalificatie (gewelddadig alleenheerser, dwingeland). Ooit – in het oude Griekenland – was een tiran gewoon een alleenheerser; iemand wiens (oorspronkelijke) taak het was om de inwoners van een polis te beschermen tegen hardvochtige aristocraten of zelfzuchtige oligarchen. Tirannie was een geaccepteerde regeringsvorm, net als oligarchie en democratie.
Uit het taalgebruik blijkt vaak tot welk kamp, tot welke partij een verstrekker van ‘feiten’ behoort. Via de taal haalt elke partij bepaalde aspecten van feiten naar voren. De één zegt rebel of vrijheidsstrijder, de ander terrorist; de één zegt politionele actie, de ander imperialistische oorlog. De één praat over een offensief, de ander over een slachtpartij; de één bezigt de woorden ‘smart weapons’ en ‘collateral damage’, de ander ‘bommen’ en ‘burgerslachtoffers’. De geschiedenis spreekt recht; latere historici zijn de rechters die (ver)oordelen. Zij behoren te weten: de halve waarheid is een leugen. Bespreek uitvoerig iemands minpunten; zwijg over zijn pluspunten; dan houd je een schuldige over.

Tribunalen die na een oorlog – uiteraard door de overwinnaars – opgezet zijn, moeten met veel argwaan bekeken worden: niet zelden hebben de overwinnaars zich in dezelfde mate, of nog erger, schuldig gemaakt aan oorlogsmisdaden. En wat is nu eigenlijk het verschil tussen een artillerie- of luchtbombardement op een stad en een bomaanslag in een stad? Voor velen zijn Churchill (de alles verwoestende terreurbombardementen op Duitse steden), Truman (Hiroshima en Nagasaki) en Bush (Irak) oorlogsmisdadigers.

Afstand
De geschiedenis kan opgevat worden als een lange tekst. Historici doen dienst als tekstuitleggers, want er staat niet altijd wat er staat!
Laten we de Griekse mythen nemen. Om te benadrukken dat het in hun eigen samenleving toeging zoals het hoorde, zetten de Grieken graag de wereld op zijn kop. Zij schiepen in allerlei verhalen die zich afspeelden aan de rand van de Griekse wereld een samenleving die tegengestelde of wanstaltige kenmerken had. De boodschap luidde: kijk eens hoe gek het bij die buitenlanders (barbaren) geregeld is! Zulke verhalen over buitenlanders en buitenstaanders waren meestal verzinsels. Klinkt ons dat niet bekend in de oren? De Amazones bijvoorbeeld, hebben nooit bestaan… De oude Grieken hebben de Amazones opgevoerd om rolpatronen te bevestigen; feministen uit de twintigste eeuw voerden ze op om rolpatronen te doorbreken. Emancipatie struikelt niet over een mythe meer of minder. Over de seksuele voorkeur van de Griekse elite (pederasten) in de klassieke tijd zwijgt men echter in alle toonaarden. Onze schoolboekjes reppen niet over de erastes-eromenosrelatie; zij tonen geen van de talloze blote jongens die in marmer en brons vereeuwigd zijn; de epheboi en kouroi blijven onbesproken, terwijl juist zij een rol kunnen spelen in de hedendaagse strijd tegen discriminatie. Immers: andere tijden, andere zeden. Maar voor de heersende moraal is de geschiedenis geen open boek.

Leeftijd
Kennis, inschattingsvermogen en invoelingsvermogen zijn onmisbaar voor een goede kijk op menselijk gedrag. Vooral de ‘ter zake kundigheid’ ontbreekt vaak bij nieuwsredacteuren, journalisten en politici. Bovendien schromen zij dikwijls niet om in hun populistische benadering gebruik te maken van gemuteerde en gemodificeerde feiten. De feiten spreken lang niet altijd voor zich. De feiten worden niet zelden monddood gemaakt.

Onjuiste, ongetemperde en onvolledige berichtgeving kan slechts doorzien worden door mensen die verstand hebben van beweegredenen en oorzakelijke verbanden. Begrip gaat uiteraard hand in hand met kennis.
De belangstelling voor oorzaken en aanleidingen (voor historie dus) komt voor velen pas op een volwassen leeftijd. Toch denkt iedereen na over het verleden; al is het maar gisteren. Het bezit van een geheugen bewijst dat kennis van het verleden een denknoodzakelijkheid is. Kennis van het verleden is noodzakelijk voor beheersing en voor toezicht. Het is nodig voor continuïteit en voor verandering. Degene die iets wil veranderen, moet immers weten hoe dat ‘iets’ genetisch (genese = wording) in elkaar steekt, teneinde niet te vervallen in de fouten van het verleden. Het bewandelen van reeds eerder betreden paden (de gebaande wegen) is slechts zinvol als de bestemming ons aanstaat. Tieners zijn meestal blij met veilige, gebaande wegen, waar iedereen gezamenlijk overheen dendert. Twintigers en dertigers zoeken doorgaans naar alternatieven. Ouderen, wars van verandering, hebben zo veel mogelijk straten geasfalteerd.
Welke weg je ook kiest, na verloop van tijd kom je op een kruispunt. Vergeet dan niet uit welke richting je gekomen bent, want kiezen voor de weg terug heeft geen zin. Een Italiaans spreekwoord luidt: ‘Il futuro ha radici antiche.’ (De toekomst heeft oude wortels.) De Italiaanse schrijver Guereschi zei het anders: ‘Degene die het verleden vergeet, is als een boer die zaait op beton.’

De waarheid ligt nooit aan het einde van een tunnel. – JV

De Eerste Wereldoorlog

admin — Fri, 11 Nov 2011 00:35:49 +0000

DE GROTE OORLOG

Onverzadigbaar als vuur, brand ik en ga in vlammen op. (Ecce Homo, Friedrich Nietzsche)

Op de elfde van de elfde 1918, om elf uur precies, kwam er een einde aan de Eerste Wereldoorlog. De elf – het gekkengetal – deed de hakkelende mitrailleurs en huilende granaten zwijgen. Elf werd het nummer van de vrede. De doden hebben het niet gehaald; talloze schietgebedjes uit loopgraven en granaattrechters ten spijt. Hun aantal bleef steken op tien miljoen. Hij is aan Nederland voorbijgegaan, maar in onze buurlanden spreken ze nog steeds van de Grote Oorlog.

[drs. JASON VELTMAAT]

Ooit, nog niet zo lang geleden, bestond het Europa van de gemeenschappelijke cultuur; het Europa van universele denkbeelden; het Europa van lange landsgrenzen waarbinnen veel volkeren leefden; een Europa zonder naties. We hebben het over ‘het Europa van de Neven’, want de belangrijke keizers en koningen waren allemaal familie van elkaar. Europa was een ‘zaak’ van de Habsburgers, de Bourbons, de Hohenzollerns en de Romanovs. Boeren, burgers en buitenlui werden – zonder onderscheid des cultuurs – vanuit paleizen in Wenen, Parijs, Berlijn of St. Petersburg geregeerd.
Men leefde nog in de standenmaatschappij: de geestelijkheid en de adel maakten de dienst uit. Mensen uit de bovenlaag van de Europese samenleving vonden elkaar in de Italiaanse Renaissance en het Franse Rationalisme; de populus (het gepeupel) werkte in het zweet zijns aanschijns, onwetend en onnozel.

Machtsevenwicht
De Franse Revolutie deed dit Europa van absolutistisch regerende vorsten op zijn grondvesten schudden; de ‘levée en masse’ (het volksleger), door de briljante veldheer Napoleon omgetoverd tot een Grande Armée, dwong keizerlijke en koninklijke huurlegers op de knieën. Napoleon maakte – voor korte tijd – een einde aan het Europa van de Neven.
Napoleon Bonaparte toonde zich een groot keizer: met zijn Code Napoléon (zijn wetboek) verwees hij de standenmaatschappij naar het verleden (iedereen was nu gelijk voor de wet); hij zorgde voor een eerlijke rechtspraak, met advocaten, getuigen en een jury; hij zorgde voor eenheid van maten en gewichten; voor openbaar onderwijs; voor de burgerlijke stand…
De Franse Revolutie had nog een gevolg: het nationalisme. Door de dienstplicht die overal in navolging van de Fransen ingevoerd werd, kwamen mannen uit alle uithoeken van een land met elkaar in contact. Zij leerden een gemeenschappelijke, ‘beschaafde’ taal spreken, omdat binnen een kazerne geen plaats is voor talloze, vaak onverstaanbare dialecten. Zij leerden dat het zoet en eervol is om voor volk en vaderland te sneuvelen. Het boertje uit de Franse Alpen, de schaapherder uit de Provence, de wijnbouwer uit de Elzas, de visser uit Le Havre en de klerk uit Parijs leerden dat zij Fransen waren.
Het begin van de 19e eeuw kenmerkte zich door oorlogen en grote maatschappelijke veranderingen. Op de woelige baren van die tijd werden veel mensen ‘losgeslagen’ en ontheemd. Zeeziek zochten zij naar veilige vluchthavens, weg van de onvoorspelbaar geworden Europese oceaan. De eenvoudige lieden gingen op zoek naar geborgenheid en continuïteit; zij groepeerden zich onder de warme deken van een eigen ‘nationale’ identiteit; zij vonden veiligheid in de eigen volksaard. De intellectuelen – hevig teleurgesteld in de beloften van het Rationalisme – waren ook van hun ‘apropos’ gebracht. Zij zochten hun toevlucht in de Romantiek: de donkere Middeleeuwen werden in een nieuw licht gezien; plaatselijke zeden en gebruiken werden aaneengevlochten tot de bakermat van de eigen cultuur; het volkseigene werd verheerlijkt. Schrijvers, dichters en schilders wierpen zich op het heldhaftige verleden. Het nationalisme kreeg wortels.

Keizer Napoleon vond in 1815 ‘zijn Waterloo’, tegenover een overmacht die zelfs hij niet kon verslaan, waaronder de onberekenbare Pruisische maarschalk Blücher (‘maarschalk Voorwaarts’). Nadat hij het veld geruimd had, kwamen de gekroonde hoofden van Europa bijeen in Wenen. Tijdens het Congres van Wenen werden landsgrenzen opnieuw getrokken; tronen werden onder elkaar verdeeld. De dynastieke monarchie had gezegevierd over het revolutionaire geweld. Noorwegen ging van de koning van Denemarken naar de koning van Zweden; Finland ging van de koning van Zweden naar de tsaar van Rusland… De Oostenrijkse Nederlanden (‘België’) en de voormalige Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden werden aaneengesmeed tot het Verenigd Koninkrijk onder de nieuwe koning Willem I van Oranje Nassau, de zoon van een verdreven stadhouder.
De inwoners van al die landen werd niets gevraagd. Het was een congres van vorsten, niet van volken. De vijf grootmachten (Engeland, Frankrijk, Oostenrijk-Hongarije, Pruisen en Rusland) streefden naar machtsevenwicht in Europa. Het Congres van Wenen zorgde tevens voor de Restauratie: de standenmaatschappij en de dynastieke monarchie werden ‘in ere hersteld’. Napoleon

Het nobele Duitsland
In 1830 en in 1848 werd Europa opnieuw opgeschrikt door opstanden en woelingen. Overal eiste de bourgeoisie (de gezeten burgerij) voor zichzelf politieke invloed op. Tronen wankelden, maar de meeste monarchen overleefden de emancipatie van de burgerij (liberalisme genoemd), ook al moesten zij verder als constitutionele vorsten, dus met een grondwet en een parlement. Het zelfbewustzijn van ‘de kleine man’ was ontwaakt. Dit zelfbewustzijn vormde de mest voor de eigen volksaard. Het liberalisme nekte de oude orde: de Europees denkende elite moest buigen voor de volkscultuur.
Tussen de vijf grootmachten liepen de spanningen op: Groot-Brittannië en Rusland stonden als kemphanen tegenover elkaar aan de grenzen van het zieltogende Osmaanse Rijk (Ottomaanse Rijk) en in Zuidwest-Azië; Groot-Brittannië en Frankrijk kruisten elkaars belangen en ambities in Afrika; Frankrijk en Oostenrijk-Hongarije zaten elkaar in de weg in Italië; Rusland en Oostenrijk-Hongarije keken allebei verlekkerd naar de Balkan en dus boos naar elkaar. Pruisen, de vijfde macht, had de handen vrij…
In 1866 en 1870/71 werden oorlogen uitgevochten die Europa een geheel ander aanzien gaven. In 1866 versloeg Pruisen (geholpen door enkele Duitse staten en Italië) Oostenrijk (geholpen door andere Duitse staten). In 1871 liet de Pruisische koning Wilhelm I zich, na de overrompeling van Frankrijk, in de spiegelzaal van het paleis van Versailles kronen tot keizer van het verenigde Duitsland. Een jaar eerder waren de troepen van het eveneens tot een eenheid gesmede Italië hun hoofdstad Rome binnengemarcheerd.
De Britse historicus Thomas Carlyle schreef in The Times: ‘Dat nobele, geduldige, vrome en betrouwbare Duitsland zou tot in lengte van dagen bijeen moeten blijven als één natie, en zou koningin van het continent moeten worden, in plaats van dat blaaskakerige, eerzuchtige, ijdele, ruziezoekende, overgevoelige Frankrijk.’

De Balkan
Europa kraakte in alle voegen: gedurende de 19e eeuw was de bevolking explosief gegroeid (een verdubbeling van 180 miljoen zielen binnen één eeuw; tussen 1815 en 1914 emigreerden 40 miljoen Europeanen). De Industriële Revolutie en de bijbehorende urbanisatie hadden alles op de kop gezet. Het keizerrijk Duitsland – de nieuwe ‘koningin van het continent’ – zocht ijverig naar een plek onder de zon. In tegenstelling tot zijn rivalen Frankrijk en Engeland had Duitsland immers geen koloniaal rijk; daarvoor was deze nieuwe grootmacht te laat op het toneel van het moderne imperialisme verschenen.
De eveneens nieuwe natie Italië – de zesde grootmacht in wording – had als hoofdstad de stad der steden, de eeuwige stad, de zetel van keizers en pausen, het symbool van imperium en continuïteit. Ergo, Romeinse ambities.
Duitsland had Frankrijk in 1870/71 vernederd. De schitterende overwinning was te danken geweest aan een grondige voorbereiding, strategisch vernuft en een verder voortgeschreden industriële ontwikkeling, maar de grootmachtstatus van Duitsland kon niet blijven duren. Het keizerrijk Duitsland lag immers ingeklemd tussen twee sterk expanderende machten: Frankrijk en Rusland. Frankrijk had een groot koloniaal rijk; Rusland had een immens territorium (bijna een zesde van het totale landoppervlak van deze planeet).
Duitsland had bovendien een ‘blok aan het been’: het in 1871 van Frankrijk afgepakte Elzas-Lotharingen. Frankrijk zou, omwille van dat omstreden grensgebied, in een toekomstige Europese oorlog zonder enige twijfel de zijde van Duitslands vijanden kiezen. Ongeacht waar en waardoor Duitsland in een oorlog betrokken zou worden, een deel van de Duitse strijdmacht zou moeten vechten aan een westfront, tegen de Fransen.
Een westfront dus, sowieso, en een oostfront was allesbehalve denkbeeldig. ‘Wees altijd een van de drie in een wereld met vijf grote machten,’ zei de belangrijke Duitse staatsman en ‘architect’ van de Duitse eenwording Otto von Bismarck, maar voor zijn opvolgers werd het steeds moeilijker om er twee te vriend te houden: Frankrijk zon op wraak; Oostenrijk en Rusland stonden elkaar naar het leven op de Balkan; het imperialistische Engeland (dat een kwart van het totale landoppervlak bezat) had heel andere belangen dan het continentaal ingestelde Duitsland.

Twee fronten
Rusland streefde – al lange tijd – naar het bezit van de oude keizerstad Constantinopel (het huidige Istanbul), eertijds de hoofdstad van het in 1453 tegen de moslims gevallen Oost-Romeinse/Byzantijnse Rijk. Net als de West-Europese keizers (tot 1806) van het Heilige Roomse Rijk (ook wel het Heilige Duitse Rijk genoemd) voelden de tsaren van Rusland zich de opvolgers van de Romeinse keizers. Een zetel in Rome of Constantinopel gaf veel prestige.
Het geostrategische belang van Constantinopel en het gebied rondom woog nog zwaarder: de Bosporus en de Dardanellen – samen de ijsvrije, nauwe doorgang tussen de Zwarte Zee en de Middellandse Zee – werden sinds 1453 beheerst door het Osmaanse Rijk (‘Turkije’). Een vrije doortocht voor de Russische koopvaardij- en marineschepen was lang niet zeker.

In 1890 werd Bismarck – een rots in de Europese branding – terzijde geschoven door zijn keizer, de wispelturige, egocentrische Wilhelm II. Onder leiding van ‘der Kaiser’ werd het ‘Bismarckiaanse’ vriendschapsverdrag met Rusland niet verlengd. De nieuwe politieke leiding van Duitsland koos voor helderheid: Wilhelm, zijn nieuwe kanselier en zijn generale staf maakten er geen geheim van dat zij – te zwaard en te vuur – schouder aan schouder zouden staan met hun broeders in Wenen. Oostenrijkers zijn immers ook Duitsers, en de hechte Zweibund tussen de twee Duitse naties bestond al sinds 1879. In 1894 vielen Frankrijk en Rusland elkaar in de armen. Het schrikbeeld van Bismarck werd een feit: de vijand stond aan twee fronten.
In 1898 nam Duitsland een tweede onheilzwangere beslissing: de bouw van een sterke oorlogsvloot. Daarmee werd een maritieme wapenwedloop met Engeland ingeluid. ‘England rules the waves’, en dat moest vooral zo blijven, vonden de Britten. Koste wat kost.
Het had allemaal nog goed kunnen gaan, maar in 1904/05 kreeg Rusland rake klappen in een oorlog met Japan. De Russische beer bleek zwakker dan gedacht. Dat zette Londen aan het denken… Frankrijk werd niet in staat geacht om alleen tegen Duitsland op te kunnen boksen; daarom zocht Engeland – tot verbijstering van Duitsland – toenadering tot het land dat sinds mensenheugenis dé rivaal van Groot-Brittannië geweest was. Nog maar kort geleden hadden de Britten en de Fransen met elkaar op voet van oorlog gestaan in Afrika; nu sloten zij de Entente Cordiale. De reden was simpel: stel dat de Duitsers het recht op het gebruik van Franse zeehavens zouden verwerven, dankzij een gewonnen oorlog, dan zouden zij in de toekomst de Britten de hegemonie op zee kunnen betwisten. Tot dusver werden de Duitse maritieme ambities gehinderd door een ‘flessenhals’: zoals de Russen last hadden van de Bosporus en de Dardanellen, hadden de Duitsers last van de voor een vijand makkelijk te blokkeren Sont.
‘England muss und werd uns kommen,’ bleven de Duitsers nochtans zeggen, er nog steeds op vertrouwend dat Engeland in een Europees conflict hun zijde zou kiezen. De Britse minister van Koloniën, Joseph Chamberlain, had toch niet zomaar in 1899 de Duitse inborst geroemd? Hij had toch niet zomaar gesproken over een bondgenootschap van het Anglo-Saksische met het Teutoonse ras?
Maar ook met hoop op een Britse toenadering wist de Duitse politiek zich niet te ontworstelen aan fatalisme. Duitsland, zo wist men, was een stagnerende macht; Frankrijk en Rusland hadden daarentegen een enorme groeipotentie. Tenzij het machtsevenwicht ten gunste van de Centralen (Duitsland en Oostenrijk-Hongarije) hersteld kon worden, moesten de wapens uitkomst bieden. Het was absoluut nodig – zo meende Wilhelm II – dat de kwijnende macht van de Zweibund-partner Oostenrijk (van oudsher het Europese bastion tegen de Turken) nieuw leven ingeblazen werd.

Onafwendbaar
De Oostenrijkse machtspositie kon enkel nog versterkt worden door uitbreiding op de Balkan, het enige gebied in Europa waar nog ‘speelruimte’ was. In 1908 had Oostenrijk Bosnië ingelijfd. Rusland had slechts geprotesteerd en geen gehoor gegeven aan het oorlogsgehuil van zijn Slavische broertje Servië. Wellicht was nu de tijd rijp voor de Oostenrijkers om verpletterend uit te halen naar Servië, daarmee definitief een einde makend aan de bedreiging die uitging van het panslavisme voor de multinationale staat Oostenrijk-Hongarije. (Servië streefde naar een Groot-Servië waarin alle Slavische volken op de Balkan – dus ook de Slaven die onder het bestuur van Wenen vielen – verenigd zouden worden.)
Een voorwendsel diende zich aan toen een oververhitte Bosnische student, genaamd Princip, de Oostenrijkse troonopvolger Franz Ferdinand op 28 juni 1914 vermoordde. Een onredelijk ultimatum van Oostenrijk-Hongarije aan Servië werd ‘onbevredigend’ beantwoord. Duitsland en Frankrijk betuigden onmiddellijk hun onwankelbare steun aan hun bondgenoten. Rusland besloot ditmaal Servië wel te steunen. Wenen verklaarde op 28 juli Servië de oorlog. De Grote Oorlog was onafwendbaar geworden, ook al waren koning George V van Engeland, keizer Wilhelm II van Duitsland en tsaar Nicolaas II van Rusland volle neven van elkaar. (Om maar even het begin van dit verhaal in de herinnering terug te roepen.)
Onafwendbaar? Jawel, want de Chef Generale Staf van Duitsland, Von Moltke, drong er bij zijn Oostenrijkse collega op aan om toch vooral door te zetten. Nu of nooit (Jetzt oder nie!) was de leus, uitgaande van de gedachte dat een preventieve oorlog de beste optie was: In 1917 zou het Russische leger – zo was de verwachting – een tegenstander van formaat zijn.
De houding van Von Moltke is verklaarbaar, want de Duitse strategie was al sinds jaar en dag afgestemd op twee beginselen: (1) er komt een tweefrontenoorlog; (2) de oorlog moet (dus) gevoerd worden volgens het ‘Von Schlieffen plan’. De vroegere chef-staf Von Schlieffen had al in 1898 besloten dat in een eventuele toekomstige oorlog eerst Frankrijk aangevallen moest worden, en dat het Franse karwei geklaard moest zijn voordat de Russische oorlogsmachine goed op stoom kon komen. De geraamde tijd voor de Russische mobilisatie was zes weken; Frankrijk moest derhalve binnen die tijd verslagen worden, zodat het voltallige Duitse leger zich vervolgens zou kunnen bezighouden met de Russen aan het oostfront. Omwille van dat krappe tijdraam (zes weken) moesten de Duitse legers door België heen, want het berg- en heuvelachtige Frans-Duitse grensgebied maakte een snelle overrompeling van de Franse legers door middel van frontale aanvallen aldaar onwaarschijnlijk.
Die beruchte ‘zes weken’ maakte tevens diplomatiek overleg tijdens de crisisdagen in juli 1914 onmogelijk: de Duitse soldaten zouden hun tijd hard nodig hebben, vanaf het moment dat Rusland ‘de bui zag hangen’.
Op 28 juli verklaart Oostenrijk de oorlog aan Servië; Rusland mobiliseert; op 1 augustus volgt de Duitse oorlogsverklaring aan Rusland; op 3 augustus trekken de Duitse legers België binnen. De kampen zijn op 12 augustus gevormd: de Centralen (Duitsland en Oostenrijk-Hongarije) tegen de Entente (Frankrijk, Groot-Brittannië, Rusland, België en Servië). De werving van bondgenoten begint. Turkije schaart zich eind oktober aan de zijde van de Centralen; Italië kiest in mei 1915 voor de Entente; Bulgarije kiest eind 1915 voor de Centralen.

Verschrikkingen
Zes maanden na augustus 1914 zit het westfront in Frankrijk muurvast. De gruwelijke loop-gravenoorlog begint. Tijdens veldslagen als bij Verdun (1916), de Somme (1916) en Passchendaele (1917) sneuvelen honderdduizenden Franse, Duitse en Britse soldaten onder het moordende vuur van mitrailleurs, mortieren en kanonnen. (Op de paar vierkante kilometer rondom Verdun worden bijna 700.000 man afgeslacht.)

Aan het westfront, het oostfront en het zuidfront sterven tijdens de Grote Oorlog onder ellendige omstandigheden ruim 2 miljoen Duitsers, bijna 2,8 miljoen Russen, 1,4 miljoen Fransen, 980.000 Britten, 876.000 Oostenrijkers en Hongaren, 600.000 Italianen, 41.000 Belgen en (na deelname van de VS op 6 april 1917) 126.000 Amerikanen.
Voor Frankrijk, Groot-Brittannië, Italië en België geldt dat zij in WOI aanzienlijk meer manschappen verloren hebben dan in WOII. (WOII: Fr 166.000, GB 390.000, It 170.000 en Bel 16.000.) In de Tweede Wereldoorlog sneuvelden 8,5 miljoen (!) Russen/Sovjetsoldaten, 3,25 Duitsers en ‘slechts’ 290.000 Amerikanen (waarvan 140.000 in Azië tegen de Japanners).
Terug naar de laatste twee jaren van de Grote Oorlog. In het oosten winnen de Duitsers (de ver teruggedrongen Russen staken de oorlog na de Oktoberrevolutie van Lenin en zijn Bolsjewieken); in het zuiden brengen de Italianen de Oostenrijkers een vernietigende nederlaag toe; in Palestina wordt het Osmaanse (Turkse) leger door de Britten opgerold. In Frankrijk zien de Duitse troepen hun kansen op de eindoverwinning slinken. De Ententelegers werken in 1918, onder leiding van de Franse maarschalk Foch, voor het eerst voorbeeldig samen en weten dus beter dan voorheen gebruik te maken van hun enorme getalsmatige overmacht. Vooral door de inzet van tanks (een Britse uitvinding) komt er beweging in het front. De Duitsers moeten zich na felle gevechten terugtrekken op de Siegfriedlinie.
Gebruik makend van hun laatste reserves weten de Duitse troepen zich – met bewonderenswaardig doorzettingsvermogen – te handhaven totdat in hun eigen land een door socialisten en communisten geleide revolutie uitbreekt. Op 9 november 1918 moet keizer Wilhelm II afstand doen van zijn troon. (Wilhelm vindt asiel in Nederland. Een uitleveringsverzoek van de Entente wordt door Nederland standvastig geweigerd.) Wilhelms vriend en oorlogsbroeder, de bejaarde Oostenrijkse keizer Franz Joseph, is in november 1916 gestorven; Wilhelms neef, tsaar Nicolaas II, is met zijn gezin in juli 1918 door de communisten vermoord.
De Eerste Wereldoorlog betekende het einde van drie Europese keizerrijken, plus de ondergang van het Osmaanse Rijk. Europa, in elk opzicht onbetwist het centrum van de wereld, was bijna leeggebloed. Uit alle werelddelen waren de soldaten gekomen om in de modder, het prikkeldraad en de granaattrechters te sterven, maar een duurzame vrede was niet bereikt. De onredelijke en onzinnige vredesbepalingen die de Centralen opgelegd kregen (vooral het ‘dictaat’ van Versailles) en de angst voor het ontketende communisme maakten de weg vrij voor autoritaire regimes, waaronder het Derde Rijk. De Eerste Wereldoorlog is dé oorzaak van de Tweede Wereldoorlog.

Uit het boek Im Westen nichts Neues, van Erich Maria Remarque: Haje Westhus wordt met een opengescheurde rug weggesleept; bij iedere ademteug zie je zijn long door de wond heen komen. Ik kan hem nog een hand geven. ‘Het is uit met me, Paul,’ kreunt hij en bijt van pijn in zijn arm. We zien mensen – die nog leven – terwijl hun schedel weggeschoten is; we zien soldaten lopen wier beide voeten zijn afgeschoten; zij strompelen op versplinterde beenstompen naar een dekking; we zien mannen zonder mond, zonder onderkaak, zonder gezicht… De zon gaat onder; de nacht komt weer; de granaten fluiten; de wereld loopt op zijn eind.

Why do you lie with your legs ungainly huddled, and one arm bent across your sullen cold exhausted face? It hurts my heart to watch you, deep-shadow’d from the candle’s guttering gold: and you wonder why I shake you by the shoulder; drowsy, you mumble and sigh and shift your head… You are too young to fall asleep forever; and when you sleep you remind me of the dead. (Siegfried Sassoon)

If you could hear, at every jolt, the blood come gargling from the froth-corrupted lungs, obscene as cancer, bitter as the cud of vile, incurable sores on innocent tongues, – my friend, you would not tell with such high zest to children ardent for some desperate glory, the old lie: Dulce et decorum est pro patria mori. (Wilfred Owen)

Zie ook: GALERIE TITANENSTRIJD

Galerieën

admin — Thu, 10 Nov 2011 21:37:54 +0000

Images of the First World War and the Second World War. This time – for a change – not ‘provided’ by the Entente / the Allies or coming from Hollywood. From the boy-soldiers and the carnage of Verdun to the Hitler Jugend and the hell of Stalingrad; from the Red Baron Manfred von Richthofen to Erwin Rommel and Michael Wittmann; from the unparalleled victories and feats of the Wehrmacht to the defeat at the Eastern Front.
Beelden van de Eerste en de Tweede Wereldoorlog. Nu eens niet ‘verzorgd’ door de Entente / geallieerden of afkomstig uit Hollywood.
Gallery World Wars

Images and portraits of Pimpfe and Hitlerjungen, i.e. the boys of the German Jungvolk and the Hitler Youth. Bear in mind the prevalence of time and place. These were ordinary lads, just living in another time, raised with other beliefs and reasoning from points of view that are not predominant in our day and age.
Beelden van Pimpfe en Hitlerjungen, ofwel de jongens van het Deutsche Jungvolk (DJ) en de Hitler Jugend (HJ). Hier komt het begrip ‘standplaatsgebondenheid’ goed tot zijn recht: dit waren gewone jongens, in een andere tijd…
Gallery Hitler Jugend

The kouros and ephebe i.e boy in classical Greece. And the tale of how boys became sex objects again, despite and in defiance of religion. The much discussed Greek homosexuality should be called pederasty, or better still, ephebophilia, because the objects of desire and appetite were almost always boys (generally ages 14 to 19), from Ganymedes, Hyakinthos (Hyacinthus) and Hylas to Bagoas and Antinoös (Antinous). Ho pais kalos – the boy is beautiful. Is there a better example imaginable – in our society which is dominated by ‘Hollywood’ and the christian sexual ethics – of the prevalence of time and place? There are no ‘universal laws regarding sexual moral and behaviour’. Maybe this gallery will put the schoolboys in countenance who are homo- or bisexual (at least 30%).
De veelbeschreven Griekse homoseksualiteit moet eigenlijk pederastie heten: het object van de lustgevoelens (de eromenos) was vrijwel altijd een jonge jongen. Ho pais kalos – de jongen is mooi. Is een mooier voorbeeld denkbaar – in onze door ‘Hollywood’ en religieuze dogma’s gedomineerde samenleving – van standplaatsgebondenheid? Iemands opvattingen over seksualiteit (inbegrepen voorkeur) worden ‘geprägt’ door het tijdperk en het land waarin hij leeft, ofwel de op dat moment heersende (!) denkbeelden in zijn of haar gemeenschap. Misschien is dat een hart onder de riem voor de leerlingen (minstens 30%) die homo- of biseksueel zijn. Deze galerie hoort bij dit artikel: Ho pais kalos
Dr. Alfred Kinsey’s 1948 work Sexual Behavior in the Human Male found that 46% of the male population had engaged in both heterosexual and homosexual activities.
Boys in Ancient Greece