Februari 2010 | POLITICI ZIJN GEEN ECHTE MANNEN

Een van de grappen die de ronde deden, na de dramatische wissel van Sven Kramer: ‘Bij politieke twijfel altijd de rechterbaan kiezen.’ Svens mislukte greep naar goud – door een domme fout van zijn coach Gerard Kemkers en door twijfel bij hemzelf – beheerste dagenlang het nieuws. Dat het kabinet gevallen was, werd heel even van minder belang geacht. Maar ja, de val van ‘Balkenende 4′ kwam dan ook niet als een schok.
Iedereen met een helder zicht op de politieke constellatie kon bevroeden – of op zijn vingers natellen – dat dit reeds gehavende kabinet slagzij zou maken. De vroede vaderen hadden weliswaar de ‘des(s)ertstorm’ – veroorzaakt door de commissie Davids – doorstaan, maar dat ‘Irak-toetje’ was ons veel te lang onthouden door de premier; zoiets zet kwaad bloed. Bovendien ging Balkenende enkel onder zware druk overstag. Aangezien zelfs het gemene volk een grens heeft, waar het zinloze oorlogen betreft, was het voorspelbaar dat de kwestie Afghanistan de kiel boven zou brengen. Ware het niet Afghanistan geweest, dan zou het opgekalefaterde uitfluitschip van JPB c.s. op die andere opdoemende klip zijn gelopen: de JSF. Een peperduur Amerikaans gevechtsvliegtuig (in prototypefase) aanschaffen in plaats van een voortreffelijk Europees (!) toestel? Dat kun je zinnige mensen niet door de strot duwen. Temeer daar weldenkende burgers zich meestal niet, zoals Balkenende, Jack de Vries en hun medeplichtigen, het mes op de keel laten zetten, laten omkopen, laten ringeloren of laten bedotten door Washington en het Pentagon. ‘A prostration (ter aarde werping) in the Oval Office?’ Forget it! ‘F* off!’ Als ‘vriendschap’ met de VS gekocht moet worden; laat dan maar.

Hoewel ik van huis uit liberaal ben, geef ik Wouter Bos groot gelijk. Natuurlijk moesten we weg uit Uruzgan (i.e. uit heel Afghanistan); natuurlijk moesten de coalitiepartijen hun woord gestand doen: klip en klaar was de kiezers beloofd dat we uiterlijk in 2010 zouden vertrekken. Het is eigenlijk niet te geloven dat het CDA en de ChristenUnie zich in allerlei bochten gewrongen hebben teneinde die belofte te kunnen breken. ‘Als een situatie verandert, moet je een standpunt heroverwegen,’ riepen de eedbrekers in koor – of woorden van gelijke strekking. Luister eens, ‘excellenties’. Een belofte staat! Daar valt niets meer te heroverwegen. Anders kun je nooit iets beloven met betrekking tot de toekomst. Ach en wee! Welk een vreselijk lot wacht nu die arme Afghanen, zonder de klauwen van de Nederlandse leeuw. Starker als Gott ist die Wurd (sterker dan God is het Lot). Je hebt tranen en krokodillentranen. Je hebt beloftes en verkiezingsbeloftes.

‘We laten de Afghanen in de steek,’ krijsen de haviken. Welke Afghanen? De dorpelingen die kinderen doodmartelen omdat zij met buitenlandse soldaten gebabbeld hebben? De krijgsheren die goudgeld verdienen aan papaverteelt, opiumsmokkel en ontvoeringen? (Afghanistan is verreweg de grootste opiumproducent ter wereld.) De corrupte kliek van leiders die enkel pro-Westers zijn zolang zij met beide handen in de stroom euro’s en dollars kunnen graaien? De tallozen die de Talibanstrijders verkiezen boven de ongelovigen en goddelozen van de NAVO-bezettingsmacht? De fundamentalisten die zich nimmer zullen neerleggen bij een democratie naar Westers model?
‘We laten de Navo in de steek,’ grommen de mannen die elk jaar braaf hun kinderen meesleepten naar de open dagen van de vaderlandse krijgsmacht. ‘We lijden internationaal gezichtsverlies! We mogen straks niet meer aanzitten bij de G20!’ ‘We zullen als onbetrouwbaar gezien worden.’ ‘Schade voor onze economie!’ Nou, nou… Mij is toch echt jarenlang verzekerd, door de ministeriële propagandamachine, dat de Nederlandse armee zich uitstekend van zijn taak gekweten heeft, daar in Uruzgan; dat de Nederlandse militairen alle mogelijke lof verdienen. En we hebben de missie toch al een keer verlengd? Desondanks een tik op de vingers? ‘The cold shoulder’? Met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig. Laten we maar gewoon aardig zijn tegen Duitsland en Frankrijk; de rest kan barsten. Wie herinnert zich nog dat onze twee grote buren op ramkoers lagen met de VS, toen zij categorisch weigerden toe te treden tot de Multi-National Force – Iraq (MNF-I) en de ‘coalition of the willing’? Toen zij onomwonden duidelijk maakten niet geassocieerd te willen worden met de illegale Amerikaanse aanval op Irak? Inmiddels is Bush terug naar zijn ranch; Merkel, Sarkozy en Obama hebben de strijdbijl begraven. Diplomatieke spanningen tussen bondgenoten zijn doorgaans van zeer tijdelijke aard. Berlijn heeft inmiddels besloten extra soldaten expeditionair te zullen maken voor Obama’s vruchteloze strijd in de Afghaanse woestenij, dus de Nederlandse jongens kunnen veilig heimkeren, zonder dat er een haan naar kraait – zeker de Franse niet.
‘Leg het de ouders van de omgekomen mannen maar eens uit,’ hoorde ik een journalist zeggen. ‘Dat het allemaal voor niets was.’ Let wel, voor niets. Tsja, als zonder het Nederlandse leger de klus niet geklaard kan worden… Als we daar in Verweggistan nóg een stel van onze jongens laten sneuvelen, wordt de oorlog er echt niet zinvoller op. Leg het hún ouders dan maar uit. ‘Het spijt ons, meneer en mevrouw, maar we durfden niet nee te zeggen tegen zijne keizerlijke hoogheid Obama en zijn palladijn Rasmussen, ook al waren het Nederlandse volk en de Tweede Kamer in meerderheid tegen een vechtmissie.’

‘De PvdA laat het kabinet vallen omwille van electoraal gewin,’ roepen vrijwel alle partijen die gebaat zijn bij een slechte verkiezingsuitslag voor Bos en de zijnen. Ik houd het niet voor uitgesloten dat de beweegredenen van de PvdA eerzaam waren; dat zij de rug recht hielden omdat zij niet aan het kiezersbedrog van de coalitiepartners mee wilden doen. Of waarde hechten aan een belofte electoraal gezien lonend is? De tijd zal het leren. Straks zijn de gemeenteraadsverkiezingen. Leuk om te kijken naar Maastricht: daar zal de PvdA afgestraft worden voor het smerige politieke spelletje dat uitliep op het wegsturen van de populaire burgemeester Gerd Leers, en wellicht beloond worden voor de standvastigheid van de PvdA-ministers.
Rest ons nog de JSF-kwestie. Als een nieuw kabinet de stekker uit dat onzalige project wil trekken, zal ‘onze relatie met Amerika’ opnieuw ter sprake komen. Goed om dan in gedachten te houden hoe de Amerikanen met EADS omgesprongen zijn. In 2008 heeft het Europese EADS, samen met partner Northrop Grumman (VS), de order binnengesleept voor de levering van 179 tankervliegtuigen (waarde ca. 25,8 miljard euro) aan de US-Airforce. Na protesten vanuit de politiek en de media is de levering kort geleden opnieuw aanbesteed, waarbij het Amerikaanse Boeing nadrukkelijk een nieuwe kans zal krijgen. Nationalisme en patriottisme gaan bij onze Jack de Vries echter niet samen met warme gevoelens voor Europa. Vreemd, aangezien daar onze culturele wortels én economische belangen liggen. Zelfs op zijn twitterpagina profileert Jack zich als een pseudo-militair, stoer voorzien van een kogelvrij vest. Als voormalig KMA-officier heb ik moeite met zulke civilisten. Mocht het voor Nederland in diplomatiek en economisch opzicht wat lastiger worden, de komende tijd, dan ligt het aan ons gedrag binnen de EU, niet aan ons vertrek uit Uruzgan. Wij spelen al jaren met de verkeerde vriendjes en kopen al jaren het verkeerde speelgoed. Onze luchtmachtpiloten zijn sinds mensenheugenis in de ban van de US-Airforce; van die zijde hoeven we geen onafhankelijk advies te verwachten. Veel van onze politici snakken naar erkenning door Washington, misschien omdat zij zich zo gewapend voelen tegen de grote, dominante buren Duitsland en Frankrijk. Die politici mogen niet de stuurknuppel in handen hebben zodra wapenaankopen in het geding zijn. De Rafale is prima; de Eurofighter Typhoon is prima; de Saab is prima. Koop Europees.